…waarom

Hier kun je deel 1 lezen.

Compleet verslagen verlaat ik het klaslokaal van grote broer en jouw meisje.
In elke hand een van mijn jongens. Gebroken, kwetsbaar, intens verdrietig, loop ik naar de auto. Mijn jongens stappen in.
Ik check 20 keer of hun gordels vast zitten.
We rijden naar huis. Smeer hun brood, crackers, schenk drinken in.
Ik sta stil, maar de wereld draait door.

Samen met de juffen en de directrice wordt er als de klasgenootjes van jouw meisje naar school gaan gepraat.
Ik bel mijn moeder, of ik kleine broer daar heen mag brengen, zodat ik in de klas kan zijn.
We eten ons brood op en stappen in de auto. Bij oma stapt kleine broer uit en begint meteen te spelen met het speelgoed.

Grote broer en ik stappen in de auto. Onderweg naar school zegt grote broer: “Mam? Jij was ook bijna dood toen mijn broertje nog maar net een baby was hè?”
PATS! Ik ben weer op de wereld. Heb ik het nou goed verstaan wat hij zei?
Maar de blik op zijn gezicht verteld dat het inderdaad dat was.
Antwoord geven op de vraag hoef ik niet, want er rijd een hele grote tractor in het weiland. “Kijk mam!” We praten verder over wat de tractor op het land doet.
Maar de zin van mijn 6 jarige dringt door, door tot op het bot. Kippenvel krijg ik van onder tot boven.

We gaan naar school, en school biedt alle handvatten voor de kinderen die vragen hebben. Ze nemen de tijd en er wordt aandacht besteed aan jouw overlijden.
Die middag appt je zus, dat je meisje heerlijk aan het spelen is en het niet lijkt te beseffen.
Gelukkig maar denk ik, er komt nog zoveel verdriet en zoveel gemis.

Ik haal grote broer uit school die middag. Het is stil op het schoolplein, er wordt gepraat. Het is een schok en die raakt iedereen. Het verbroederd. We reflecteren het op onszelf.
Voor mij heel lastig, ik heb twee keer het licht mogen zien. Mij hebben ze terug kunnen halen, voor jou was het vanmorgen te laat. Ik voel emoties opkomen.
Dan besluit ik dat er een bloemstuk moet komen namens jouw meisje haar klas. Ik opper het bij een aantal moeders en die stemmen in. Vanavond ga ik een mail sturen naar alle ouders van de klas.
De directrice stel ik op de hoogte. Dan gaan we naar huis.
Bij grote broer komen er veel vragen en soms wat harde conclusies. Die conslusies raken me enorm.
Je meisje kan nooit meer met jou knuffelen, zegt hij. Maar ze kunnen ook nooit meer samen ergens een broodje eten mam, of een cadeautje kopen of samen knutselen of koken. Mam het is echt helemaal niet leuk voor mijn vriendinnetje.

Ik open mijn galerij op mijn telefoon en zoek naar de foto van grote broer zijn verjaardagspartijtje. Daar is hij de foto van jouw blije meisje. Die wilde dat ik een foto van haar maakte voor jou. Ik maakte hem en stuurde hem direct naar jou. Je was er zo blij mee, want ze wil eigenlijk nooit op de foto….

2015-10-05 16.11.33

Dan komt hij binnen, waarom heb ik gister die foto niet gemaakt? Gister toen onze kindjes bijna klaar waren met hun woensdagochtend op school, zat je op je meisje te wachten. Samen met de hond zat je op de twee stelcon platen bij de “skate-baan”. Ik kwam aanfietsen en zei, wat zitten jullie mooi! Kan er wel een foto van maken. Nee, zei jij nog ik met mijn lamme arm. Doe maar niet. Het was zo’n mooi plaatje. Had hem zo graag willen nemen.
Nu fiets ik er voorbij….dat plekje….leeg…en er zal nooit meer een moment komen dat ik die foto wel kan nemen.

De reacties op mijn mail van het bloemstuk zijn stuk voor stuk hele fijne mails, een moeder van een klasgenootje vraag ik of zij het wil maken. Ze wil het graag doen.

Mijn gedachten zijn vaak bij jouw man en jouw meisje. Het verdriet wat ik voel is niet te omschrijven. Bij jouw gezin gebeurd waar ik zo hard voor heb moeten vechten het niet te laten gebeuren. Waarom bij jou? Waarom bij mijn maatje, mijn vriendinnetje?

In de dagen die volgen vallen er dingen op zijn plek, maar worden er ook dingen gepost op bv Facebook worden er dingen gezegd die jij gelukkig niet meer hoeft te lezen of te horen.
Mensen die ineens heel close met je zijn, terwijl ik van jou en je zus heel andere dingen hoorde. Het raakt me.
Want waarom doen die mensen dit? Waarom hadden ze je nu allemaal willen bellen of je nog heel veel willen zeggen of willen vragen?
Waarom? Door mijn ervaring van 3 jaar geleden, weet ik dat je niet moet wachten. Vandaag is, maar morgen is niet beloofd.

Wij zouden nog liters koffie drinken en wat had je een zin in de vakantie met je moeder. Helaas voor jou geen vakantie en drink ik nu koffie alleen. Net als al die mensen voor wie je zoveel hebt betekend.

Vrijdagochtend hoorde ik op het nieuws, dat vanwege de mist er vluchten gecancelled waren. Er kwam een glimlach op mijn gezicht. Wat dacht je vriendinnetje? Ik niet, zij ook niet? Natuurlijk weet ik dat jij die mist niet hebt veroorzaakt, maar op dat moment vond ik de symboliek zo mooi dat het mij een glimlacht gaf, een warm gevoel. En weet je als je het wel kon? Je hebt gelijk!

Maandagavond heb ik het bloemstuk opgehaald voor je. Oh wat wat het mooi en wat rook het lekker. Maandagmorgen hadden alle kindjes uit onze kids hun klas nu namen op een mooi lint gezet. Wat mooi. Dinsdagochtend breng ik het bloemstuk naar je man, je zus had gezegd, je mag nog even afscheid nemen als je dat wilt. Op de app had ik gezegd, dat wil ik graag. Maar met het bloemstuk in mijn handen bij je man vloog alles me aan. Zei hem dat we er met de klas zouden staan, de erehaag zoals je familie had gevraagd als jij aan je laatste reis zou beginnen.
Ik loop naar huis door de steegjes heen.
Verdriet en angst nemen het over. Waarom moet de man van mijn maatje dit overkomen, waarom is het vriendinnetje van mijn grote vriend haar mamma verloren. Waarom is het zo oneerlijk?
Je zus belt waar ik ben en dat ik even terug moet lopen, ik zeg haar dat het me aanvloog. Ik weet het even niet meer.
Na een telefoongesprek met Mr. W. bel ik je zus op, dat ik toch nog even bij je wil zijn. Nog even, voordat je echt gaat.

Je zus verteld met dat je man het bloemstuk mooi vind en dat het zo lekker ruikt. Ben erg blij dat te horen. Als ik bij jou kom ligt het stuk al bij je.

Samen met je zus ben ik bij je geweest, ben haar dankbaar dat ik nog even bij je mocht zijn. Natuurlijk hoopte ik, tegen beter weten in, dat je wakker zou worden. Maar tijdens het gesprek met je zus begon ik er vrede mee te krijgen. Je hart heeft hard en lang genoeg geknokt. Oh meis wat was je mooi en zo mooi houd ik je in mijn herinneringen vast.

Woensdagochtend 9.30 uur ga ik met Mr. W. naar school om samen met de klas van onze kinderen en de klas van jouw neefje een ere haag te maken. De auto komt de hoek om en daar loopt ze voor de auto! Jouw meisje! Samen met haar neef en een mevrouw van de uitvaartonderneming. De kinderen zwaaien…….Daag

Samen met Mr. W en grote broer ben ik aanwezig bij jouw uitvaart. Samen met mij nog heel veel mensen die allemaal, ieder op hun eigen manier, het geluk hebben gehad jou in hun leven te hebben mogen ontmoeten, leren kennen, tijd hebben door mogen brengen met jou.
Mooie muziek, mooie toespraken, mooie foto’s. Het is hartverwamend dat er zoveel mensen zijn waarop jouw familie kan steunen in de loodzware tijd die nog komen gaat.

Lief vriendinnetje, woorden kunnen niet uitdrukken hoe blij ik ben dat ik je gekend heb en dat jij mijn maatje, mijn vriendinnetje was.
Woorden kunnen niet uitdrukken hoeveel verdriet ik heb.
Maar ik zal op je meisje passen, zoals we zeiden als jij werkte. De afspraak maakte we al snel toen onze kids in groep 1 zaten. Als jij zou werken zou ik een oogje in het zeil houden, als ik er niet was zou jij op mijn jongentje passen. Een afspraak die we grappend maakten, want we moesten immers nog tot groep 8 en misschien nog wel langer met elkaar door zo’n deur van het klaslokaal. En wat was er fijner om dat met iemand te doen waarmee je op heel veel vlakken gewoon een klik had. Niet veel woorden nodig had.

Dat deze afspraak nu een stuk zwaarder is geworden, maakt niet uit. Ik hou een oogje in het zeil. Afgesproken is afgesproken.

Als laatste hoop ik, dat je net als ik het twee keer heb mogen ervaren, het leven uit bent gegaan naar het licht zonder pijn en zonder zorgen.
(voor degene die nog nooit in zo’n situatie zijn geweest, hou alsjeblieft je commentaar voor je. Hoop dat je nooit in die situatie komt en het na kunt vertellen).

Ik gedachten en in mijn hart neem ik je mee.

Maatje, vriendinnetje, lieverd, rust zacht.

Hele dikke knuffel,
Mrs. W

7 Thoughts on “…waarom

  1. wow wat mooi geschreven lieverd, heel veel sterkte de komende tijd x

  2. Pingback: Dag maatje…..dag vriendinnetje….dag lieverd. | Mrs. W. blogt

  3. Eline on October 12, 2015 at 20:34 said:

    Heftig om te lezen! Sterkte met het gemis van je vriendin

  4. Alweer met dikke keel , tranen ik voel je verdriet.
    Meis wat schrijf jij het mooi!
    Dikke knuf voor jou
    Xxx
    Linn

  5. Celine on October 12, 2015 at 22:53 said:

    Heel veel sterkte gewenst! x

  6. Heftig meis en heel veel sterkte met dit gemis. X

  7. Carola on October 13, 2015 at 16:36 said:

    Wat heb je dit ook weer mooi geschreven. Sterkte. XX

Post Navigation