Dag maatje…..dag vriendinnetje….dag lieverd.

Donderdagochtend. Ik hoor een sirene, dichtbij. Ik schrik ervan wakker, wat zal het zijn.
Puur uit automatisme open ik p2000.nl en zie de straatnaam. Reanimatie staat erbij. Snel klik in de browser op mijn smartphone weg.
Reanimatie, ik wil het niet lezen.

Het is bij jou in de straat. Twijfel slaat toe, zal ik je een apje sturen. Zoals we vaak doen ‘s ochtends. Kids niet lekker, moesten ze nou iets mee naar school. Dat soort dingen appte we vaak.
Ik besluit je niet te appen. Straks is het je buurvrouw of misschien iets verder in de straat.

Het normale ochtendritueel speelt zich af in huize W. jongens wassen en in de kleren, brood smeren, tas voor school inpakken.
Zal ik haar nou appen? Het liet me niet los, maar ik appte niet.

Op naar school, met de auto want nadat grote broer op school zat moest ik kleine broer nog naar school brengen. Bij het uitstappen uit de auto voelt het niet goed, ik zie je kleine meisje niet op het schoolplein. Zie jouw fiets niet staan. Mijn hoofd maalt verder, misschien komt de buurvrouw je meisje naar school brengen. De pijn in je arm is misschien te erg en het gaat gewoon niet. Mijn ogen speuren over het schoolplein. Jij bent er niet, maar de buurvrouw ook niet.
We gaan de klas in, ik doe de beker en het koekje in de bak. Nog steeds zie ik je kleine meisje niet.
Het voelt niet goed.

Geef grote broer een kus en zeg hem tot straks lieverd.
Op naar de auto met kleine broer want die moet ook naar school. Ik zet hem in de auto en doe zijn gordel om. “Kom op mam, we gaan naar school” zegt hij misschien wel 30 keer. Maar ik sta naast de auto met open portier. 10 minuten wacht ik….want waar ben jij? Waar is je meisje. Toch besluit ik de auto in te stappen en naar de school van kleine broer te rijden. Na een vluchtig afscheid stap ik in de auto naar huis.
Ruim de ontbijttafel af…..

****Pling*****
zegt mijn telefoon, ik hoop dat jij het bent op de app.
Het is je zus.
4 woorden branden zich in mijn scherm. Geen 10 seconden later belt je zus mij.
Ik breek, ik huil, ik…..

Je bent er niet meer. Je zus belt mij om te zeggen dat je bent overleden.
Gedachten vliegen door mijn hoofd, beelden razen aan mij voorbij, herinneringen komen en gaan.
Ze belde mij omdat ze vond dat ik van haar moest horen en niet straks op het schoolplein, je had het vaak over mij. Ik moest het weten.
Dankbaar ben ik je zus, dat ze mij gebeld heeft. Gelukkig hoorde ik het van haar en niet als vele anderen die het hoorde op het schoolplein.

Shakend belt ik Mr. W. ik kom niet uit mijn woorden. Waarom? Hoe? Wat? Godverdomme! Fuck!!! Ik vloek en tier door het huilen heen.
Waarom mijn maatje, mijn vriendinnetje! Waarom?
Mr. W. is aan het werk. Ik hang op en stap in de auto. In de auto op weg naar mijn moeder, op weg naar de schouder waar ik altijd op kan leunen.
Mam, mijn maatje, mijn vriendinnetje, ze is niet meer.
Samen huilen we, voelen het verdriet van onszelf, maar ook van je man, je kleine meisje en al je familie, vrienden, buren, kennissen.

Als ik thuis ben, bel ik de school van kleine broer of ik hem eerder mag halen. Ik haal hem een kwartier eerder op en rij naar het schoolplein. Op het schoolplein, worden de ouders van onze groep naar binnen gehaald. De directrice en een kleuterjuf staan buiten, ik vertel hen dat ik het droevige nieuws al heb gehoord. Binnen staan ouders, die hopen dat het niet ernstigs is…..helaas is het wel ernstig, zeer ernstig.

We gaan de klas van onze kindjes in, samen met de juffen en de directrice vertellen we het nieuws 🙁

einde deel 1.

Mrs. W.

deel 2

4 Thoughts on “Dag maatje…..dag vriendinnetje….dag lieverd.

  1. Tamara Vossen on October 4, 2015 at 11:54 said:

    Gecondoleerd met dit grote verlies. Heel veel sterkte in deze moeilijke tijd. Dikke knufff

  2. Carola Vonk on October 7, 2015 at 18:51 said:

    Jeempie Mar, wat heftig, kreeg er kippenvel van. Sterkte meid. XXXX

  3. Pingback: …waarom | Mrs. W. blogt

  4. Wat heftig! Veel sterkte!

Post Navigation