Category Archives: Liefde

Hallo!!!! Ben er nog hoor :)

Tijd voor een nieuw blogje….even nieuw leven in dit stukje op de WWW blazen? Of….
We gaan kijken waar het schip zal stranden.

Mijn laatste blog ging over het plotselinge overlijden van mijn maatje, mijn vriendinnetje. Ondanks dat het leven verder gaat, en je dat ook doet. Blijft het onwerkelijk.
Tegen beter weten in heb ik maanden (en soms doe ik het nog) gehoopt dat ze gewoon de volgende dag weer met mij de school binnen zou lopen.
Maar helaas dat zal nooit meer zo zijn.

Er is tussen oktober 2015 en nu veel veranderd.
We zijn alweer in de 1de maand van 2018.

Wat is er allemaal veranderd? Ja waar zal ik beginnen?
Inmiddels zit grote broer in groep 5 is het een kei in rekenen en gaat met veel plezier naar school.
Kleine broer zit ook alweer 1,5 jaar op de basisschool, hij heeft niet altijd zin, want in tegenstelling tot grote broer slaapt kleine broer graag lang en het liefst als hij naar school moet.
Het is prachtig om je kinderen te zien groeien, te zien veranderen in zelfstandigere jongens.
Grote broer geeft al aan dat hij wel alleen samen met kleine broer naar school kan, maar uhhh zullen we dat nog maar even niet doen?
Mamma brengt jullie wel gewoon en haalt jullie wel gewoon op 🙂 Het continu-rooster was even wennen maar ook dat zit er helemaal in nu.

Mrs. W. is inmiddels alweer 2 jaar eigen baas, oe dat klinkt eigenlijk wel cool! Al heel lang droomde ik van mijn eigen ding. Mijn eigen winkel. En sinds 1 januari 2016 mag ik mijzelf zelfstandig ondernemer noemen. Het is hard werken en soms is het niet leuk, maar voor het grootste gedeelte ben ik zo trots op wat ik heb gedaan en wat ik heb bereikt.

Daarnaast ben ik sinds 8 januari dit jaar Penningmeester van Stichting Taart voor Kids.
cropped-TVK-logo-zwart
Een prachtige droom van mijn vriendin. Stichting Taart voor Kids bakt namelijk met een groep thuisbakkers slagroomtaarten voor kinderen waarvan de ouders, om welke rede dan ook, zijn aangsloten bij de Voedselbank. Deze gezinnen hebben geen geld om de verjaardag van hun kind uitgebreid te vieren. Naast het krijgen van een “verjaardagsbox” vanuit de Voedselbank, zorgt Taart voor Kids voor een verse Slagroomtaart voor deze kinderen. Zodat hun verjaardag ondanks alles toch een feestje wordt.
Naast het bakken van de taarten, dus hulpbakster, mag ik mijzelf dus ook Penningmeester noemen.
Taart voor Kids draait op giften en donaties van particulieren en bedrijven.
Zonder deze giften en donaties kunnen wij de droom van mijn vriendin niet verwezenlijken.
Daarom zijn wij een doneeractie gestart.
Wil jij ook bijdrage aan de glimlach op het gezicht van een jarig kind? Doneer dan, met iedere euro zijn wij blij.
Via Doneeractie Taart voor Kids kun je gemakkelijk doneren.

Ik ga even kijken of mijn schutting nog overeind staat!
Fijne stormachtige donderdag!

xoxo
Mrs. W

…waarom

Hier kun je deel 1 lezen.

Compleet verslagen verlaat ik het klaslokaal van grote broer en jouw meisje.
In elke hand een van mijn jongens. Gebroken, kwetsbaar, intens verdrietig, loop ik naar de auto. Mijn jongens stappen in.
Ik check 20 keer of hun gordels vast zitten.
We rijden naar huis. Smeer hun brood, crackers, schenk drinken in.
Ik sta stil, maar de wereld draait door.

Samen met de juffen en de directrice wordt er als de klasgenootjes van jouw meisje naar school gaan gepraat.
Ik bel mijn moeder, of ik kleine broer daar heen mag brengen, zodat ik in de klas kan zijn.
We eten ons brood op en stappen in de auto. Bij oma stapt kleine broer uit en begint meteen te spelen met het speelgoed.

Grote broer en ik stappen in de auto. Onderweg naar school zegt grote broer: “Mam? Jij was ook bijna dood toen mijn broertje nog maar net een baby was hè?”
PATS! Ik ben weer op de wereld. Heb ik het nou goed verstaan wat hij zei?
Maar de blik op zijn gezicht verteld dat het inderdaad dat was.
Antwoord geven op de vraag hoef ik niet, want er rijd een hele grote tractor in het weiland. “Kijk mam!” We praten verder over wat de tractor op het land doet.
Maar de zin van mijn 6 jarige dringt door, door tot op het bot. Kippenvel krijg ik van onder tot boven.

We gaan naar school, en school biedt alle handvatten voor de kinderen die vragen hebben. Ze nemen de tijd en er wordt aandacht besteed aan jouw overlijden.
Die middag appt je zus, dat je meisje heerlijk aan het spelen is en het niet lijkt te beseffen.
Gelukkig maar denk ik, er komt nog zoveel verdriet en zoveel gemis.

Ik haal grote broer uit school die middag. Het is stil op het schoolplein, er wordt gepraat. Het is een schok en die raakt iedereen. Het verbroederd. We reflecteren het op onszelf.
Voor mij heel lastig, ik heb twee keer het licht mogen zien. Mij hebben ze terug kunnen halen, voor jou was het vanmorgen te laat. Ik voel emoties opkomen.
Dan besluit ik dat er een bloemstuk moet komen namens jouw meisje haar klas. Ik opper het bij een aantal moeders en die stemmen in. Vanavond ga ik een mail sturen naar alle ouders van de klas.
De directrice stel ik op de hoogte. Dan gaan we naar huis.
Bij grote broer komen er veel vragen en soms wat harde conclusies. Die conslusies raken me enorm.
Je meisje kan nooit meer met jou knuffelen, zegt hij. Maar ze kunnen ook nooit meer samen ergens een broodje eten mam, of een cadeautje kopen of samen knutselen of koken. Mam het is echt helemaal niet leuk voor mijn vriendinnetje.

Ik open mijn galerij op mijn telefoon en zoek naar de foto van grote broer zijn verjaardagspartijtje. Daar is hij de foto van jouw blije meisje. Die wilde dat ik een foto van haar maakte voor jou. Ik maakte hem en stuurde hem direct naar jou. Je was er zo blij mee, want ze wil eigenlijk nooit op de foto….

2015-10-05 16.11.33

Dan komt hij binnen, waarom heb ik gister die foto niet gemaakt? Gister toen onze kindjes bijna klaar waren met hun woensdagochtend op school, zat je op je meisje te wachten. Samen met de hond zat je op de twee stelcon platen bij de “skate-baan”. Ik kwam aanfietsen en zei, wat zitten jullie mooi! Kan er wel een foto van maken. Nee, zei jij nog ik met mijn lamme arm. Doe maar niet. Het was zo’n mooi plaatje. Had hem zo graag willen nemen.
Nu fiets ik er voorbij….dat plekje….leeg…en er zal nooit meer een moment komen dat ik die foto wel kan nemen.

De reacties op mijn mail van het bloemstuk zijn stuk voor stuk hele fijne mails, een moeder van een klasgenootje vraag ik of zij het wil maken. Ze wil het graag doen.

Mijn gedachten zijn vaak bij jouw man en jouw meisje. Het verdriet wat ik voel is niet te omschrijven. Bij jouw gezin gebeurd waar ik zo hard voor heb moeten vechten het niet te laten gebeuren. Waarom bij jou? Waarom bij mijn maatje, mijn vriendinnetje?

In de dagen die volgen vallen er dingen op zijn plek, maar worden er ook dingen gepost op bv Facebook worden er dingen gezegd die jij gelukkig niet meer hoeft te lezen of te horen.
Mensen die ineens heel close met je zijn, terwijl ik van jou en je zus heel andere dingen hoorde. Het raakt me.
Want waarom doen die mensen dit? Waarom hadden ze je nu allemaal willen bellen of je nog heel veel willen zeggen of willen vragen?
Waarom? Door mijn ervaring van 3 jaar geleden, weet ik dat je niet moet wachten. Vandaag is, maar morgen is niet beloofd.

Wij zouden nog liters koffie drinken en wat had je een zin in de vakantie met je moeder. Helaas voor jou geen vakantie en drink ik nu koffie alleen. Net als al die mensen voor wie je zoveel hebt betekend.

Vrijdagochtend hoorde ik op het nieuws, dat vanwege de mist er vluchten gecancelled waren. Er kwam een glimlach op mijn gezicht. Wat dacht je vriendinnetje? Ik niet, zij ook niet? Natuurlijk weet ik dat jij die mist niet hebt veroorzaakt, maar op dat moment vond ik de symboliek zo mooi dat het mij een glimlacht gaf, een warm gevoel. En weet je als je het wel kon? Je hebt gelijk!

Maandagavond heb ik het bloemstuk opgehaald voor je. Oh wat wat het mooi en wat rook het lekker. Maandagmorgen hadden alle kindjes uit onze kids hun klas nu namen op een mooi lint gezet. Wat mooi. Dinsdagochtend breng ik het bloemstuk naar je man, je zus had gezegd, je mag nog even afscheid nemen als je dat wilt. Op de app had ik gezegd, dat wil ik graag. Maar met het bloemstuk in mijn handen bij je man vloog alles me aan. Zei hem dat we er met de klas zouden staan, de erehaag zoals je familie had gevraagd als jij aan je laatste reis zou beginnen.
Ik loop naar huis door de steegjes heen.
Verdriet en angst nemen het over. Waarom moet de man van mijn maatje dit overkomen, waarom is het vriendinnetje van mijn grote vriend haar mamma verloren. Waarom is het zo oneerlijk?
Je zus belt waar ik ben en dat ik even terug moet lopen, ik zeg haar dat het me aanvloog. Ik weet het even niet meer.
Na een telefoongesprek met Mr. W. bel ik je zus op, dat ik toch nog even bij je wil zijn. Nog even, voordat je echt gaat.

Je zus verteld met dat je man het bloemstuk mooi vind en dat het zo lekker ruikt. Ben erg blij dat te horen. Als ik bij jou kom ligt het stuk al bij je.

Samen met je zus ben ik bij je geweest, ben haar dankbaar dat ik nog even bij je mocht zijn. Natuurlijk hoopte ik, tegen beter weten in, dat je wakker zou worden. Maar tijdens het gesprek met je zus begon ik er vrede mee te krijgen. Je hart heeft hard en lang genoeg geknokt. Oh meis wat was je mooi en zo mooi houd ik je in mijn herinneringen vast.

Woensdagochtend 9.30 uur ga ik met Mr. W. naar school om samen met de klas van onze kinderen en de klas van jouw neefje een ere haag te maken. De auto komt de hoek om en daar loopt ze voor de auto! Jouw meisje! Samen met haar neef en een mevrouw van de uitvaartonderneming. De kinderen zwaaien…….Daag

Samen met Mr. W en grote broer ben ik aanwezig bij jouw uitvaart. Samen met mij nog heel veel mensen die allemaal, ieder op hun eigen manier, het geluk hebben gehad jou in hun leven te hebben mogen ontmoeten, leren kennen, tijd hebben door mogen brengen met jou.
Mooie muziek, mooie toespraken, mooie foto’s. Het is hartverwamend dat er zoveel mensen zijn waarop jouw familie kan steunen in de loodzware tijd die nog komen gaat.

Lief vriendinnetje, woorden kunnen niet uitdrukken hoe blij ik ben dat ik je gekend heb en dat jij mijn maatje, mijn vriendinnetje was.
Woorden kunnen niet uitdrukken hoeveel verdriet ik heb.
Maar ik zal op je meisje passen, zoals we zeiden als jij werkte. De afspraak maakte we al snel toen onze kids in groep 1 zaten. Als jij zou werken zou ik een oogje in het zeil houden, als ik er niet was zou jij op mijn jongentje passen. Een afspraak die we grappend maakten, want we moesten immers nog tot groep 8 en misschien nog wel langer met elkaar door zo’n deur van het klaslokaal. En wat was er fijner om dat met iemand te doen waarmee je op heel veel vlakken gewoon een klik had. Niet veel woorden nodig had.

Dat deze afspraak nu een stuk zwaarder is geworden, maakt niet uit. Ik hou een oogje in het zeil. Afgesproken is afgesproken.

Als laatste hoop ik, dat je net als ik het twee keer heb mogen ervaren, het leven uit bent gegaan naar het licht zonder pijn en zonder zorgen.
(voor degene die nog nooit in zo’n situatie zijn geweest, hou alsjeblieft je commentaar voor je. Hoop dat je nooit in die situatie komt en het na kunt vertellen).

Ik gedachten en in mijn hart neem ik je mee.

Maatje, vriendinnetje, lieverd, rust zacht.

Hele dikke knuffel,
Mrs. W

Jij

liefde

In het tweede deel van 2000 liep jij stage en ik werkte er al.
Net als ik kwam jij met de trein aan en moest je ook met de bus naar je stageplek. Mijn werkplek was er tegenover.

De reis in de bus terug naar het station, was voor mij een kleine 20 minuten rust. Even geen telefoon, even geen mesen die hun wachtwoord kwijt waren, geen papierjams. Even niets.
De bus was een moment van rust. Tot jij kwam stage lopen op het terrein, samen met klasgenoten.
Het was rumoerig in de bus. Geen rust meer.

Eerst vond ik je een vervelend mannetje, of eigenlijk was je nog een jongetje 😉
Jij praatte veel, jij verstoorde mijn rustmoment.

Uit de bus, de trein in. Op het station waar ik moest uitstappen, stapte ik uit en stapte op mijn fiets om nog 12 kilometer naar huis te fietsen. Door weer en wind. Want met de bus, dat was op die tijden geen optie. De bus reed ook niet zovaak als dat bij jou op “jouw” station wel was. Ik woonde niet in de stad. Maar in een dorpje, waarvan jij het bestaan niet wist.

Weken gingen voorbij en ik begon aan jou te wennen. Het was eigenlijk wel gezellig dat geouwehoer in de bus.
We wachten samen op de bus aan het eind van de werkdag. We stapten samen op de trein. We wisselden af en toe wat woorden.

Het eind van het jaar naderde en mijn collega zei ik wens voor Sinterklaas een leuke vriend voor jou.

Vanuit de organisatie waarvoor ik werkte en waar jij stage liep werd een kerstlunch georganiseerd. Ik zag dat niet zitten en jij ook niet. Waarop jij mij “verplichtte” mee te gaan naar Hoorn. Jij zou met de auto komen ipv met de trein. Ik stemde in, vanuit Hoorn kon ik ook naar huis komen met de trein. Dus wat heb ik te verliezen.
Jij kocht in Hoorn kerstcadeautjes want dat moest je nog halen.

We dronken bij V&D warme chocolademelk en we hadden er iets bij, iets…weet niet meer wat. In ieder geval iets met een kiwi. En die kiwi smeet je bij de V&D uit het raam want die wilde je niet.

*****iets met vonk*****

Lachen was het! En we hebben veel gelachen. Niet alleen daarom, maar ook om mijn opmerking of je vooraf of achteraf wilde betalen.

Qua humor zaten we op een lijn, (en zitten we nog).

Jij bracht mij naar huis, jij dacht waar kom ik terecht? Over een smalle dijk. Je droomde over een boerderij met een schuur waar je lekker zou kunnen sleutelen aan auto’s. Helaas die droom werd geen werkelijkheid. We reden “mijn” dorpje binnen en helaas het was een hoekhuis.

Ik voelde mij op mijn gemak bij jou en kon mezelf zijn. En die vonk….ja….
Uhm…ja…uh ik ga maar eens. Ik zoende je en jij zoende terug.

Die zaterdag kwam je met een aantal van je vrienden naar het café waar ik iedere zaterdag heen zin. Die zaterdag is een van de laatste zaterdagen in mijn kroeg geworden.

Jij en ik! Ik en jij!

Ik hou van je!

xoxo
Mrs. W.

p.s vooraf of achteraf betalen ging over het betaald parkeren 😉