Category Archives: Waarom?

…waarom

Hier kun je deel 1 lezen.

Compleet verslagen verlaat ik het klaslokaal van grote broer en jouw meisje.
In elke hand een van mijn jongens. Gebroken, kwetsbaar, intens verdrietig, loop ik naar de auto. Mijn jongens stappen in.
Ik check 20 keer of hun gordels vast zitten.
We rijden naar huis. Smeer hun brood, crackers, schenk drinken in.
Ik sta stil, maar de wereld draait door.

Samen met de juffen en de directrice wordt er als de klasgenootjes van jouw meisje naar school gaan gepraat.
Ik bel mijn moeder, of ik kleine broer daar heen mag brengen, zodat ik in de klas kan zijn.
We eten ons brood op en stappen in de auto. Bij oma stapt kleine broer uit en begint meteen te spelen met het speelgoed.

Grote broer en ik stappen in de auto. Onderweg naar school zegt grote broer: “Mam? Jij was ook bijna dood toen mijn broertje nog maar net een baby was hรจ?”
PATS! Ik ben weer op de wereld. Heb ik het nou goed verstaan wat hij zei?
Maar de blik op zijn gezicht verteld dat het inderdaad dat was.
Antwoord geven op de vraag hoef ik niet, want er rijd een hele grote tractor in het weiland. “Kijk mam!” We praten verder over wat de tractor op het land doet.
Maar de zin van mijn 6 jarige dringt door, door tot op het bot. Kippenvel krijg ik van onder tot boven.

We gaan naar school, en school biedt alle handvatten voor de kinderen die vragen hebben. Ze nemen de tijd en er wordt aandacht besteed aan jouw overlijden.
Die middag appt je zus, dat je meisje heerlijk aan het spelen is en het niet lijkt te beseffen.
Gelukkig maar denk ik, er komt nog zoveel verdriet en zoveel gemis.

Ik haal grote broer uit school die middag. Het is stil op het schoolplein, er wordt gepraat. Het is een schok en die raakt iedereen. Het verbroederd. We reflecteren het op onszelf.
Voor mij heel lastig, ik heb twee keer het licht mogen zien. Mij hebben ze terug kunnen halen, voor jou was het vanmorgen te laat. Ik voel emoties opkomen.
Dan besluit ik dat er een bloemstuk moet komen namens jouw meisje haar klas. Ik opper het bij een aantal moeders en die stemmen in. Vanavond ga ik een mail sturen naar alle ouders van de klas.
De directrice stel ik op de hoogte. Dan gaan we naar huis.
Bij grote broer komen er veel vragen en soms wat harde conclusies. Die conslusies raken me enorm.
Je meisje kan nooit meer met jou knuffelen, zegt hij. Maar ze kunnen ook nooit meer samen ergens een broodje eten mam, of een cadeautje kopen of samen knutselen of koken. Mam het is echt helemaal niet leuk voor mijn vriendinnetje.

Ik open mijn galerij op mijn telefoon en zoek naar de foto van grote broer zijn verjaardagspartijtje. Daar is hij de foto van jouw blije meisje. Die wilde dat ik een foto van haar maakte voor jou. Ik maakte hem en stuurde hem direct naar jou. Je was er zo blij mee, want ze wil eigenlijk nooit op de foto….

2015-10-05 16.11.33

Dan komt hij binnen, waarom heb ik gister die foto niet gemaakt? Gister toen onze kindjes bijna klaar waren met hun woensdagochtend op school, zat je op je meisje te wachten. Samen met de hond zat je op de twee stelcon platen bij de “skate-baan”. Ik kwam aanfietsen en zei, wat zitten jullie mooi! Kan er wel een foto van maken. Nee, zei jij nog ik met mijn lamme arm. Doe maar niet. Het was zo’n mooi plaatje. Had hem zo graag willen nemen.
Nu fiets ik er voorbij….dat plekje….leeg…en er zal nooit meer een moment komen dat ik die foto wel kan nemen.

De reacties op mijn mail van het bloemstuk zijn stuk voor stuk hele fijne mails, een moeder van een klasgenootje vraag ik of zij het wil maken. Ze wil het graag doen.

Mijn gedachten zijn vaak bij jouw man en jouw meisje. Het verdriet wat ik voel is niet te omschrijven. Bij jouw gezin gebeurd waar ik zo hard voor heb moeten vechten het niet te laten gebeuren. Waarom bij jou? Waarom bij mijn maatje, mijn vriendinnetje?

In de dagen die volgen vallen er dingen op zijn plek, maar worden er ook dingen gepost op bv Facebook worden er dingen gezegd die jij gelukkig niet meer hoeft te lezen of te horen.
Mensen die ineens heel close met je zijn, terwijl ik van jou en je zus heel andere dingen hoorde. Het raakt me.
Want waarom doen die mensen dit? Waarom hadden ze je nu allemaal willen bellen of je nog heel veel willen zeggen of willen vragen?
Waarom? Door mijn ervaring van 3 jaar geleden, weet ik dat je niet moet wachten. Vandaag is, maar morgen is niet beloofd.

Wij zouden nog liters koffie drinken en wat had je een zin in de vakantie met je moeder. Helaas voor jou geen vakantie en drink ik nu koffie alleen. Net als al die mensen voor wie je zoveel hebt betekend.

Vrijdagochtend hoorde ik op het nieuws, dat vanwege de mist er vluchten gecancelled waren. Er kwam een glimlach op mijn gezicht. Wat dacht je vriendinnetje? Ik niet, zij ook niet? Natuurlijk weet ik dat jij die mist niet hebt veroorzaakt, maar op dat moment vond ik de symboliek zo mooi dat het mij een glimlacht gaf, een warm gevoel. En weet je als je het wel kon? Je hebt gelijk!

Maandagavond heb ik het bloemstuk opgehaald voor je. Oh wat wat het mooi en wat rook het lekker. Maandagmorgen hadden alle kindjes uit onze kids hun klas nu namen op een mooi lint gezet. Wat mooi. Dinsdagochtend breng ik het bloemstuk naar je man, je zus had gezegd, je mag nog even afscheid nemen als je dat wilt. Op de app had ik gezegd, dat wil ik graag. Maar met het bloemstuk in mijn handen bij je man vloog alles me aan. Zei hem dat we er met de klas zouden staan, de erehaag zoals je familie had gevraagd als jij aan je laatste reis zou beginnen.
Ik loop naar huis door de steegjes heen.
Verdriet en angst nemen het over. Waarom moet de man van mijn maatje dit overkomen, waarom is het vriendinnetje van mijn grote vriend haar mamma verloren. Waarom is het zo oneerlijk?
Je zus belt waar ik ben en dat ik even terug moet lopen, ik zeg haar dat het me aanvloog. Ik weet het even niet meer.
Na een telefoongesprek met Mr. W. bel ik je zus op, dat ik toch nog even bij je wil zijn. Nog even, voordat je echt gaat.

Je zus verteld met dat je man het bloemstuk mooi vind en dat het zo lekker ruikt. Ben erg blij dat te horen. Als ik bij jou kom ligt het stuk al bij je.

Samen met je zus ben ik bij je geweest, ben haar dankbaar dat ik nog even bij je mocht zijn. Natuurlijk hoopte ik, tegen beter weten in, dat je wakker zou worden. Maar tijdens het gesprek met je zus begon ik er vrede mee te krijgen. Je hart heeft hard en lang genoeg geknokt. Oh meis wat was je mooi en zo mooi houd ik je in mijn herinneringen vast.

Woensdagochtend 9.30 uur ga ik met Mr. W. naar school om samen met de klas van onze kinderen en de klas van jouw neefje een ere haag te maken. De auto komt de hoek om en daar loopt ze voor de auto! Jouw meisje! Samen met haar neef en een mevrouw van de uitvaartonderneming. De kinderen zwaaien…….Daag

Samen met Mr. W en grote broer ben ik aanwezig bij jouw uitvaart. Samen met mij nog heel veel mensen die allemaal, ieder op hun eigen manier, het geluk hebben gehad jou in hun leven te hebben mogen ontmoeten, leren kennen, tijd hebben door mogen brengen met jou.
Mooie muziek, mooie toespraken, mooie foto’s. Het is hartverwamend dat er zoveel mensen zijn waarop jouw familie kan steunen in de loodzware tijd die nog komen gaat.

Lief vriendinnetje, woorden kunnen niet uitdrukken hoe blij ik ben dat ik je gekend heb en dat jij mijn maatje, mijn vriendinnetje was.
Woorden kunnen niet uitdrukken hoeveel verdriet ik heb.
Maar ik zal op je meisje passen, zoals we zeiden als jij werkte. De afspraak maakte we al snel toen onze kids in groep 1 zaten. Als jij zou werken zou ik een oogje in het zeil houden, als ik er niet was zou jij op mijn jongentje passen. Een afspraak die we grappend maakten, want we moesten immers nog tot groep 8 en misschien nog wel langer met elkaar door zo’n deur van het klaslokaal. En wat was er fijner om dat met iemand te doen waarmee je op heel veel vlakken gewoon een klik had. Niet veel woorden nodig had.

Dat deze afspraak nu een stuk zwaarder is geworden, maakt niet uit. Ik hou een oogje in het zeil. Afgesproken is afgesproken.

Als laatste hoop ik, dat je net als ik het twee keer heb mogen ervaren, het leven uit bent gegaan naar het licht zonder pijn en zonder zorgen.
(voor degene die nog nooit in zo’n situatie zijn geweest, hou alsjeblieft je commentaar voor je. Hoop dat je nooit in die situatie komt en het na kunt vertellen).

Ik gedachten en in mijn hart neem ik je mee.

Maatje, vriendinnetje, lieverd, rust zacht.

Hele dikke knuffel,
Mrs. W

Dag maatje…..dag vriendinnetje….dag lieverd.

Donderdagochtend. Ik hoor een sirene, dichtbij. Ik schrik ervan wakker, wat zal het zijn.
Puur uit automatisme open ik p2000.nl en zie de straatnaam. Reanimatie staat erbij. Snel klik in de browser op mijn smartphone weg.
Reanimatie, ik wil het niet lezen.

Het is bij jou in de straat. Twijfel slaat toe, zal ik je een apje sturen. Zoals we vaak doen ‘s ochtends. Kids niet lekker, moesten ze nou iets mee naar school. Dat soort dingen appte we vaak.
Ik besluit je niet te appen. Straks is het je buurvrouw of misschien iets verder in de straat.

Het normale ochtendritueel speelt zich af in huize W. jongens wassen en in de kleren, brood smeren, tas voor school inpakken.
Zal ik haar nou appen? Het liet me niet los, maar ik appte niet.

Op naar school, met de auto want nadat grote broer op school zat moest ik kleine broer nog naar school brengen. Bij het uitstappen uit de auto voelt het niet goed, ik zie je kleine meisje niet op het schoolplein. Zie jouw fiets niet staan. Mijn hoofd maalt verder, misschien komt de buurvrouw je meisje naar school brengen. De pijn in je arm is misschien te erg en het gaat gewoon niet. Mijn ogen speuren over het schoolplein. Jij bent er niet, maar de buurvrouw ook niet.
We gaan de klas in, ik doe de beker en het koekje in de bak. Nog steeds zie ik je kleine meisje niet.
Het voelt niet goed.

Geef grote broer een kus en zeg hem tot straks lieverd.
Op naar de auto met kleine broer want die moet ook naar school. Ik zet hem in de auto en doe zijn gordel om. “Kom op mam, we gaan naar school” zegt hij misschien wel 30 keer. Maar ik sta naast de auto met open portier. 10 minuten wacht ik….want waar ben jij? Waar is je meisje. Toch besluit ik de auto in te stappen en naar de school van kleine broer te rijden. Na een vluchtig afscheid stap ik in de auto naar huis.
Ruim de ontbijttafel af…..

****Pling*****
zegt mijn telefoon, ik hoop dat jij het bent op de app.
Het is je zus.
4 woorden branden zich in mijn scherm. Geen 10 seconden later belt je zus mij.
Ik breek, ik huil, ik…..

Je bent er niet meer. Je zus belt mij om te zeggen dat je bent overleden.
Gedachten vliegen door mijn hoofd, beelden razen aan mij voorbij, herinneringen komen en gaan.
Ze belde mij omdat ze vond dat ik van haar moest horen en niet straks op het schoolplein, je had het vaak over mij. Ik moest het weten.
Dankbaar ben ik je zus, dat ze mij gebeld heeft. Gelukkig hoorde ik het van haar en niet als vele anderen die het hoorde op het schoolplein.

Shakend belt ik Mr. W. ik kom niet uit mijn woorden. Waarom? Hoe? Wat? Godverdomme! Fuck!!! Ik vloek en tier door het huilen heen.
Waarom mijn maatje, mijn vriendinnetje! Waarom?
Mr. W. is aan het werk. Ik hang op en stap in de auto. In de auto op weg naar mijn moeder, op weg naar de schouder waar ik altijd op kan leunen.
Mam, mijn maatje, mijn vriendinnetje, ze is niet meer.
Samen huilen we, voelen het verdriet van onszelf, maar ook van je man, je kleine meisje en al je familie, vrienden, buren, kennissen.

Als ik thuis ben, bel ik de school van kleine broer of ik hem eerder mag halen. Ik haal hem een kwartier eerder op en rij naar het schoolplein. Op het schoolplein, worden de ouders van onze groep naar binnen gehaald. De directrice en een kleuterjuf staan buiten, ik vertel hen dat ik het droevige nieuws al heb gehoord. Binnen staan ouders, die hopen dat het niet ernstigs is…..helaas is het wel ernstig, zeer ernstig.

We gaan de klas van onze kindjes in, samen met de juffen en de directrice vertellen we het nieuws ๐Ÿ™

einde deel 1.

Mrs. W.

deel 2

2015…..change

image

2015 is nog geen week oud.
Goede voornemens lees ik op vele blogs die ik volg.
Mooie doelen voor het mooie nieuwe jaar.
Inspirerende teksten die je aan het denken zetten.

Dus heb de dagen die 2015 oud is ook eens nagedacht.

Goede voornemens wil ik het eigenlijk niet noemen.

Wil het een verandering in de manier van leven noemen. Ik wil veranderen in degene die ik WIL zijn.
Mijn nare ervaring van een paar jaar geleden pak ik in, in de mooie en minder mooie herinneringen. Dat  pakje neem ik wel mee, mee in mijn rugtas die bij mij blijft.
Maar ik ga het een beetje loslaten.

Verandering  (of change) is het woord voor 2015. Verandering op vele verschillende vlakken. Mijn schouders gaan eronder, gaan.

Verbeter de wereld, begin bij jezelf gaat in deze echt wel op.

Enjoy life!
Maak er jouw 2015 van

xoxo
Mrs. W.

Knock knock….

….ja 2015 staat klaar.
Staat te popelen om te beginnen.
Maar ik ben helemaal nog niet klaar met 2014. Of…..Twee maanden terug was ik er wel klaar mee. Hup klaar met 2014 genoeg ellende gezeik en gedonder gehad.
Maar de laatste twee maanden waren mooi, gezellig en leuk voor het grootste gedeelte.

Er komen de laatste dagen veel blogs online over voornemens en jaaroverzichten.

Ik dacht nee ik begin er niet aan. Waarom? Mijn surfplank op de golven van emoties ging vaker naar beneden dan naar boven. Dat is toch niet waar ik op terug wil kijken?

Was 2014 echt zo naar? Nee dat viel best mee. Samen met mijn gezin hebben we mooie en leuke dingen beleefd en ben ik trots op mezelf en op mijn mannen. Want mijn gezin is de basis. Mijn man en ik zijn de fundering van ons gezin. Samen zijn wij oersterk al meer dan 14 jaar. Samen gaan wij ervoor en zullen wij met alles wat we in ons hebben van 2015 een topjaar maken.

Samen met ons gezin, maar ook met onze familie en vrienden. Het leven daar gaan we van genieten. We gaan niet dromen maar doen!

Ik wens iedereen dan ook een 2015 waarin iedereen datgene krijgt waar hij/zij zich voor in zet.

Fijne jaarwisseling!

xoxo
Mrs. W.

33 jaar

Ja! Vandaag ben ik 33 jaar! Vandaag is MIJN verjaardag, de dag waarop ik volgens de kalender mezelf een jaar ouder mag noemen.
Misschien ben ik wel bijzonder want ik vind het helemaal niet erg dat ik 33 ben geworden. Oh jee, dichterbij de 35 en dan volgt de 40 al snel.
Nou en?
Leeftijd is maar een cijfer of in mijn geval en natuurlijk in jullie geval ook 2 cijfers.
3 cijfers wil ik heus halen maar wel in goede gezondheid en dat mijn koppie het ook nog allemaal door heeft.

33

Maar goed, vandaag dus jarig.
Vieren doe ik het niet vandaag ๐Ÿ™‚ Ben gezegend met een schoonmoeder en schoonzus die op 26 en 27 oktober jarig zijn, dus het is een druk weekendje geweest.
Daarnaast waren er nog veel meer verjaardagen en leuke dingen afgelopen weekend dat ik zoiets had van.
Weet je wat we doen het lekker op 2 november. Blijf ik gewoon nog lekker een paar dagen jarig ๐Ÿ™‚ Leuk!!

33 jaar al een behoorlijk leven achter me en natuurlijk nog een veel langere tijd te gaan!
Achter me een leven vol ervaringen, up & downs, positieve en negatieve dingen, blijdschap en verdriet.

Maar vandaag sta ik aan het begin van een nieuw jaar in mijn leven, een jaar wat mij gaat brengen wat ik wil en waar ik me best voor ga doen.
Een jaar waarin ik mijn droom/dromen ga na jagen.
Want als iemand anders het kan, dan kan ik het ook!

dreams

Er zijn een 4tal dromen/doelen die ik dit jaar wil halen. Of dat ook gaat lukken…daar blog ik volgend jaar over. Als ik mijn 34ste verjaardag vier!
Verklappen hier doe ik ze niet, want dat is niet leuk en dan gaan jullie mij misschien vragen goh hoe staat het met dat doel en met die droom.
Nee, ik laat het hierbij.
Dit jaar gaan we positiever maken, daar gaan we voor. Ik doe mijn schouders er in ieder geval onder.

Fijne maandag

xoxo Mrs. W.

Project Overtollig

Afgekort Project O.

Alles wat overtollig is moet weg! Ben er klaar mee.
Overtollige spullen, kleren, rommel, kilo’s! Hup weg ermee.

Enkele weken geleden ben ik begonnen met Project O steeds meer begon de troep in huis me tegen te staan. Ook die kilo’s die nog in de weg zitten moeten weg, maar eerst die troep!

Toen ik ging samenwonen met D kwamen wij allebei van onze slaapkamer in ons ouderlijk huis. We gingen niet eerst naar een flatje of een appartement, nee we gingen samenwonen in een eengezinswoning. En een best grote ook ๐Ÿ™‚ We wonen er nog steeds, nu dan ook nog eens samen met grote en kleine broer.

Onze meubels kochten we via Marktplaats, we hebben vele kilometers gereden en veel gelachen. Zo sprokkelde wij ons interieur bij elkaar! Als we weer nieuwe meubels nodig hebben doen we het weer op die manier.

Maar terug naar het onderwerp. Project O.

Na het verhuizen van al onze spullen van onze ouders naar ons eigen stulpje, hadden we een woning gevuld. Bizar.
Je “woont” in een slaapkamer en dan heb je met die spullen een heel huis gevuld.
Door de jaren heen kwamen daar natuurlijk veel spullen bij. We hebben beiden onze hobby’s en de spullen daarvoor groeiden in de jaren, kan ik toch wel zeggen, explosief.

Toen kwam grote broer en moest er een kamer leeg, geen probleem! We hebben ruimte genoeg. Spullen werden verdeeld over de derde slaapkamer en de zolder, waar we ook even een vliering in maakten. Nog meer ruimte ๐Ÿ™‚
Kleine broer kwam en daar waren we al op voorbereid, de vliering lag inmiddels tot de nok toe vol spullen om over de zolder maar niets te zeggen.

Let’s pile it up! Laten we dat maar zeggen.

Het afgelopen jaar, heb ik heel veel leuke dingen gefreubelt op zolder, maar ik miste werkruimte, ik maakte 50 bij 50 cm vrij op mijn bureau om iets te kunnen maken. Maar echt ideaal was het niet.

Want naast die 50 bij 50 centimeter werkplek lag alles op stapels, was het opendoen van de kast waar mijn scrapbookspullen in lagen geen goed idee….deur open…betekende VANGEN!!!!!

Maar naast de zolder, was ook de trapkast een plek geworden die we vol bleven stoppen met allerlei troep uhhh spullen excuus.

En toen…kwam de omslag

Enkele weken geleden besloot ik dat het tijd was om Project O te starten.
Opruimen, uitzoeken, weggooien, (eventueel) verkopen, re-organiseren! Ik had er zin in.
Zo’n plan valt natuurlijk altijd tegen. Had helemaal geen zin om nog weken of maanden in de ellende te zitten.
In mijn hoofd was het een aantal dagen project. Maar ik ben nog steeds op zolder bezig. Heb wel kleine broer zijn kledingkast al uitgezocht en de trapkast is inmiddels netjes.

Ergens valt dit tegen, maar het is ook een teken dat het in mijn hoofd nog niet helemaal lekker gaat.
Je kunt niet in een dag de wereld rond op je fiets. En zo kan je ook je hele huis niet opruimen, uitzoeken & reorganiseren in een week.
Daarnaast doe ik het op mijn eigen tempo en laat ik me door niks of niemand opjagen. Als ik een dag geen zin heb of twee dagen doe ik gewoon lekker niets.

Maar Project O gaat door, en zal slagen.
Want een opgeruimd en ruim huis, betekend ook ……
Precies it’s all about the head.
Ik verlang naar ruimte, ik verlang naar orde. Als ik dat heb bereikt hier in huize W. zal ik met mijn verwerking ook verder kunnen.

Fijne regenachtige en winderige dinsdag!

xoxo
Mrs. W

Vreugde, verdriet, geluk, liefde

Vorige maand werd grote broer alweer 5 jaar!
Nog als de dag van gister weet ik hoe ik me voelde dat mijn mooie mannetje in het ziekenhuis op mijn buik/borst werd gelegd.
Wat een gevoel is dat zeg. Ondanks dat de bevalling een hel was, maakte dat kleine lijfje op mijn huid het waard om die pijn te doorstaan.
rp_tim-300x200.jpg
*hier was grote broer een paar dagen oud*

Nu is hij een hele vent, 5 jaar, zit alweer in groep 2 en gaat met veel plezier naar school.
Het liefst op de fiets ๐Ÿ™‚ En natuurlijk heel hard racen dan, want dat kan mamma niet zo goed :p

Binnenkort ook op zwemles….waar is mijn baby-tje gebleven? hihihi

Mamma…grote broer is nu een grote jongen.

Maar ook kleine broer was jarig! 2 jaar alweer, werd mijn andere knappe kereltje!
Wat gaat de tijd snel.

bas
*hier was kleine broer een paar dagen oud*

Hier had hij nog last van zijn nekje, maar gelukkig hebben pappa en mamma hun gevoel gevolgd en na een bezoekje aan de osteopaat is kleine broer een heel andere mannetje geworden.

Een blij mannetje, een boefje, een barrel. Kleine broer doet vooral ook dingen die grote broer nooit deed. Kastjes openmaken, overal bovenop klimmen. We hebben onze handen vol aan kleine broer, maar hij is zo leuk, lief en grappig dat je dat snel weer vergeet.

Ben een heel gelukkige moeder van en vrouw van. Heb een super gezinnetje. *trotse lach op gezicht*
Want ondanks de narigheid hebben we het allemaal goed doorstaan.

Zelf nog wel hard aan het werk met mezelf, want zoals zo vele tegen ons zeggen, het is niet niets. Verwerken van het alles kost tijd. De paniekaanvallen worden minder, maar we zijn er nog lang niet.

20 september was “mijn dag” de dag waarop ik twee jaar geleden wakker werd en kon eindelijk aan mijn familie en vrienden kon laten zien dat er “niets” met me aan de hand was.
Net als vorig jaar plande we weer een dag vol leuke dingen! Want je moet het leven vieren! Niet uitstellen, want straks ben je misschien wel te laat.

Op die dag werd goed duidelijk hoe je darmen reageren op je pysche. Ik heb dus regelmatig op de WC gezeten op mijn dag. Ik baalde hier ontzettend van.

De tranen vloeien nog regelmatig in grote hoeveelheid, maar geluk en liefde voeren de boventoon! We staan er positief in en we gaan er met zijn allen voor.

xoxo
Mrs. W.

waarom?

Precies! Dat is toch een vraag die vaak voorkomt in het leven toch?
Dus ik vraag mij de komende tijd een aantal vragen….die beginnen met Waarom….

En ik begin vandaag met waarom Blog ik?

Tja….waarom eigenlijk ๐Ÿ˜›

Nou, ik begon met bloggen toen ik begon met scrappen. [onbekend met deze term? Zie Wikipedia]
Ik wilde net al menig ander scrapper mijn kunsten delen met een ieder op het wereldwijde web.

Ik begon op wordpress.com met een Blog, later installeerde ik WordPress op mijn eigen gehoste domein.
Inmiddels alweer heel wat jaren verder, blog ik nog steeds.
En ik denk dat het creatieve nog steeds wel de insteek is van het Bloggen, al ligt het scrappen voor mijn goede gevoel al veel te lang stil.
Ben druk met andere dingen. Andere creatieve dingen, maar natuurlijk ook met de psychische verwerking van mijn Derde Kans.
Daarnaast probeer ik zoveel mogelijk van mijn gezin te genieten en natuurlijk van het leven.

Bloggen is voor mij een uitlaatklep, ben ik de afgelopen 2 jaar achter gekomen. Ik begon iets minder dan twee jaar geleden te bloggen over wat mij (& mijn gezin) was overkomen. Simpel weg omdat ik er op straat of via de telefoon niet aldoor over wilde praten. En laat ik eerlijk zijn, tikken op een toetsenbord gaat mij een stuk beter af dan praten over wat mij dwars zit.
Laat ik duidelijk zijn, bij de psycholoog praat ik wel hoor! Maar ben nou eenmaal een persoon die op straat gewoon liever doet alsof het allemaal goed gaat. Soms zal ik inderdaad zeggen dat het niet goed gaat.
Maar wees nou eerlijk? Zit jij er op te wachten? Hoe moeilijk ik in slaap kom en zo’n 2 uur later weer wakker schrik, omdat ik bang ben om dood te gaan?
Zit jij te wachten op de waslijst aan vage klachten die ik onder de leden heb, die wijzen op overgang, maar het niet zijn….want ja…mijn baarmoeder is er wel uit maar dat hoeft nog niet te betekenen dat je vervroegd in de overgang komt.
Dus nee hoor mensen. Jullie kunnen hier zo af en toe lezen hoe ik me voel en waar ik tegen aan loop.
Op straat gaat het “goed”.

Ik blog omdat ik het leuk vind, dingen te delen, dingen die ik gemaakt heb, gezien heb of inderdaad zoals hierboven gewoon met jullie te delen hoe het met me gaat.

Dus ik blijf gewoon bloggen over leuke en minder leuke dingen!

Welke waarom vraag zal ik mijzelf volgende week stellen? Suggesties? Vul even het contact formulier in! LEUK ๐Ÿ™‚

xoxo
Mrs. W.