Category Archives: Kids

Hallo!!!! Ben er nog hoor :)

Tijd voor een nieuw blogje….even nieuw leven in dit stukje op de WWW blazen? Of….
We gaan kijken waar het schip zal stranden.

Mijn laatste blog ging over het plotselinge overlijden van mijn maatje, mijn vriendinnetje. Ondanks dat het leven verder gaat, en je dat ook doet. Blijft het onwerkelijk.
Tegen beter weten in heb ik maanden (en soms doe ik het nog) gehoopt dat ze gewoon de volgende dag weer met mij de school binnen zou lopen.
Maar helaas dat zal nooit meer zo zijn.

Er is tussen oktober 2015 en nu veel veranderd.
We zijn alweer in de 1de maand van 2018.

Wat is er allemaal veranderd? Ja waar zal ik beginnen?
Inmiddels zit grote broer in groep 5 is het een kei in rekenen en gaat met veel plezier naar school.
Kleine broer zit ook alweer 1,5 jaar op de basisschool, hij heeft niet altijd zin, want in tegenstelling tot grote broer slaapt kleine broer graag lang en het liefst als hij naar school moet.
Het is prachtig om je kinderen te zien groeien, te zien veranderen in zelfstandigere jongens.
Grote broer geeft al aan dat hij wel alleen samen met kleine broer naar school kan, maar uhhh zullen we dat nog maar even niet doen?
Mamma brengt jullie wel gewoon en haalt jullie wel gewoon op πŸ™‚ Het continu-rooster was even wennen maar ook dat zit er helemaal in nu.

Mrs. W. is inmiddels alweer 2 jaar eigen baas, oe dat klinkt eigenlijk wel cool! Al heel lang droomde ik van mijn eigen ding. Mijn eigen winkel. En sinds 1 januari 2016 mag ik mijzelf zelfstandig ondernemer noemen. Het is hard werken en soms is het niet leuk, maar voor het grootste gedeelte ben ik zo trots op wat ik heb gedaan en wat ik heb bereikt.

Daarnaast ben ik sinds 8 januari dit jaar Penningmeester van Stichting Taart voor Kids.
cropped-TVK-logo-zwart
Een prachtige droom van mijn vriendin. Stichting Taart voor Kids bakt namelijk met een groep thuisbakkers slagroomtaarten voor kinderen waarvan de ouders, om welke rede dan ook, zijn aangsloten bij de Voedselbank. Deze gezinnen hebben geen geld om de verjaardag van hun kind uitgebreid te vieren. Naast het krijgen van een “verjaardagsbox” vanuit de Voedselbank, zorgt Taart voor Kids voor een verse Slagroomtaart voor deze kinderen. Zodat hun verjaardag ondanks alles toch een feestje wordt.
Naast het bakken van de taarten, dus hulpbakster, mag ik mijzelf dus ook Penningmeester noemen.
Taart voor Kids draait op giften en donaties van particulieren en bedrijven.
Zonder deze giften en donaties kunnen wij de droom van mijn vriendin niet verwezenlijken.
Daarom zijn wij een doneeractie gestart.
Wil jij ook bijdrage aan de glimlach op het gezicht van een jarig kind? Doneer dan, met iedere euro zijn wij blij.
Via Doneeractie Taart voor Kids kun je gemakkelijk doneren.

Ik ga even kijken of mijn schutting nog overeind staat!
Fijne stormachtige donderdag!

xoxo
Mrs. W

Jij

liefde

In het tweede deel van 2000 liep jij stage en ik werkte er al.
Net als ik kwam jij met de trein aan en moest je ook met de bus naar je stageplek. Mijn werkplek was er tegenover.

De reis in de bus terug naar het station, was voor mij een kleine 20 minuten rust. Even geen telefoon, even geen mesen die hun wachtwoord kwijt waren, geen papierjams. Even niets.
De bus was een moment van rust. Tot jij kwam stage lopen op het terrein, samen met klasgenoten.
Het was rumoerig in de bus. Geen rust meer.

Eerst vond ik je een vervelend mannetje, of eigenlijk was je nog een jongetje πŸ˜‰
Jij praatte veel, jij verstoorde mijn rustmoment.

Uit de bus, de trein in. Op het station waar ik moest uitstappen, stapte ik uit en stapte op mijn fiets om nog 12 kilometer naar huis te fietsen. Door weer en wind. Want met de bus, dat was op die tijden geen optie. De bus reed ook niet zovaak als dat bij jou op “jouw” station wel was. Ik woonde niet in de stad. Maar in een dorpje, waarvan jij het bestaan niet wist.

Weken gingen voorbij en ik begon aan jou te wennen. Het was eigenlijk wel gezellig dat geouwehoer in de bus.
We wachten samen op de bus aan het eind van de werkdag. We stapten samen op de trein. We wisselden af en toe wat woorden.

Het eind van het jaar naderde en mijn collega zei ik wens voor Sinterklaas een leuke vriend voor jou.

Vanuit de organisatie waarvoor ik werkte en waar jij stage liep werd een kerstlunch georganiseerd. Ik zag dat niet zitten en jij ook niet. Waarop jij mij “verplichtte” mee te gaan naar Hoorn. Jij zou met de auto komen ipv met de trein. Ik stemde in, vanuit Hoorn kon ik ook naar huis komen met de trein. Dus wat heb ik te verliezen.
Jij kocht in Hoorn kerstcadeautjes want dat moest je nog halen.

We dronken bij V&D warme chocolademelk en we hadden er iets bij, iets…weet niet meer wat. In ieder geval iets met een kiwi. En die kiwi smeet je bij de V&D uit het raam want die wilde je niet.

*****iets met vonk*****

Lachen was het! En we hebben veel gelachen. Niet alleen daarom, maar ook om mijn opmerking of je vooraf of achteraf wilde betalen.

Qua humor zaten we op een lijn, (en zitten we nog).

Jij bracht mij naar huis, jij dacht waar kom ik terecht? Over een smalle dijk. Je droomde over een boerderij met een schuur waar je lekker zou kunnen sleutelen aan auto’s. Helaas die droom werd geen werkelijkheid. We reden “mijn” dorpje binnen en helaas het was een hoekhuis.

Ik voelde mij op mijn gemak bij jou en kon mezelf zijn. En die vonk….ja….
Uhm…ja…uh ik ga maar eens. Ik zoende je en jij zoende terug.

Die zaterdag kwam je met een aantal van je vrienden naar het cafΓ© waar ik iedere zaterdag heen zin. Die zaterdag is een van de laatste zaterdagen in mijn kroeg geworden.

Jij en ik! Ik en jij!

Ik hou van je!

xoxo
Mrs. W.

p.s vooraf of achteraf betalen ging over het betaald parkeren πŸ˜‰

Serviesgoed versus Social Media

Verbazing, onbegrip, de plank misslaan, waarom?

Serviesgoed versus Social Media.

Het is 2014 (even voor degene die onder een steen leven en niet weten dat we in de zesde maand van 2014 zitten). Social Media is voor vele van ons een onderdeel van het dagelijks leven.
Zal meteen toegeven dat ook ik dagelijks een aantal maal mijn Facebook TL check, Twitteren doe ik een stuk minder.
Heb ook geen vogeltjes meer in mijn hoofd…dus misschien als het straks weer korter licht is en ik vaker als kluizenaar achter mijn PC op zolder zit, ik mijn vleugels weer uitslaan in het land dat Twitter heet.
Ook daar zal ik, zoals een vogel dat doet, zo af en toe eens flink op een aantal dingen schijten.

Social Media, iets waar ik in mijn jeugd (Ja, mensen ik ben 32 dus ik mag het over vroeger en mijn jeugd hebben) nog nooit van had gehoord.
Wij speelde slagbal in de straat met tennisballen naast een rits geparkeerde auto’s en er werd niet gezeurd over een deuk of kras. Tenminste niet tegen ons.
We gingen met een handvol roestige spijkers en een hamer naar een boom in het groen en sloegen deze in de boom om zo makkelijk in de boom te kunnen klimmen. (de boom staat er nog….)

Tegenwoordig is dat wel anders, kinderen op de basisschool zijn in de laatste klassen al uitgerust met een ware smartphone.
Spelen games op PC, playstation, Xbox…of misschien wel gewoon op hun smartphone.
Zijn minder buiten (uitzonderingen daargelaten) en en en (rest naar eigen wens aanvullen).

Met het hele Social Media tijdperk komen ook de zogenoemde “games” met zich mee.
Op Hyves weet ik nog over de kleur van je BH of waar je handtas stond. Ook deze “spelletjes om reacties uit te lokken” waren toen al hip! Hyves goes way back!
Nu bestaat er een hoax wijzer dus ben je snel genezen als je geen snars van dit soort dingen begrijpt.

Gister was het voor mij de druppel! Op mijn TL verschenen 30!!!! zinloze (in mijn ogen hè) statusupdates zoals WC papier op, sokken op, geen tampons meer, waarom ben ik geil als ik alleen ben, en ben onder een boete uitgekomen door mijn borsten te laten zien.
Nutteloze updates die reacties uitlokken in de trant van: heb hier nog wel een pak voor je hoor, moet je ik een paar sokken brengen, wil je een gebruikte of een nieuwe, je kunt de hand toch ook aan je zelf slaan, dan is agent zeker alleenstaand…….Pfff jongens.

Het zal vast aan mij liggen, zeker gezien de reacties die het voortbracht.
Ik zie de humor er niet van in.
Deze statusupdates zijn er namelijk om awareness te “creΓ«ren”. Awareness voor kanker in welke vorm dan ook.
Uiteraard vind ik die awareness heel belangrijk, we moeten deze klote-ziekte nooit vergeten. Wie is er niet iemand in zijn of haar nabije omgeving verloren of wie kent er niet iemand die tegen deze ziekte vecht. Precies! Iedereen!
Maar waarom deze zinloze, reactie-uitlokkende statusupdates? Sorry ik snap de grap waarschijnlijk niet.
Ik gooi extra in de collectebus!
Maar misschien komt dat wel omdat ik heel anders in het leven sta.
Anders in het leven omdat ik twee keer het licht heb mogen zien, maar dat er een groep mensen mijn borstbeen gekneusd hebben om hier terug te krijgen op deze aardkloot.
Misschien veranderd dat een mens wel in alles, doen, denken, willen, zien, voelen – misschien?

Vroeger smeten we thuis een serviesgoed naar de klote als we bericht kregen dat iemand kanker had, vloekten we de hele tyfus bende bij elkaar. Een uitlaatklep zoals we dat nu kennen was er niet! En misschien maar beter ook.
Het wekt namelijk nogal wat dingen op. Mensen interpreteren dingen niet zoals bedoeld. Gaan met HOOFDLETTERS tikken of gebruiken het ! meervoudig.
Waarom? Waarom is er zoveel frustratie als iemand zijn hart lucht op een van de platformen die tegenwoordig binnen handbereik zijn?
Waarom moet iedereen zijn of haar gelijk krijgen? We wonen toch in Nederland, waar wij een mening en een eigen wil mogen hebben?
Social Media…..af en toe moet het gewoon uit! Uit het systeem, uit je dagelijkse ritme.

Ik tref het niet de laatste dagen. Gister werd ik debiel van de status-updates, plaatste in reactie daarop ook een update met reacties tot gevolg.

Vandaag wilde ik voor kleine broer een ID kaart aanvragen en de mevrouw achter de balie had blijkbaar haar dag niet en sprak mij op een toon aan die niet geheel paste. Het voelde alsof getrouwd zijn een misdaad was :S Bent u getrouwd? Waar is u man? Heeft hij toestemming gegeven voor het aanvragen? Heeft u het formulier met handtekeningen bij u?
(gelukkig allemaal goed gekomen hoor! ID is aangevraagd).

Dat was opstootje twee binnen 48 uur wat mijn verstand niet helemaal begreep, maar zoals altijd komt alles in 3-en. Zo nu ook….

Pesten is al jaren een “BIG THING” (oh jee, ik gebruik hoofdletters. Mijn excuses). Een big thing dus. Vroeger, ja hoor daar is hij weer, vroeger deed je dat op het schoolplein, op school, op straat, als je elkaar zag of je zocht elkaar op. Tegenwoordig is het natuurlijk nog makkelijker: Social Media.
Waar het op het schoolplein na schooltijd of zo vlak voor het eten ophoudt gaat het op Social Media gewoon door.
Ook ik was de sjaak vroeger, ook ik werd gepest. Maar nee ik sta er boven. Boven degene die mij het leven een stuk minder leuk hebben gemaakt op de basisschool en de middelbare school. Ik sta er boven! Maar ik kan heel goed begrijpen dat in deze tijd je niet meer kunt vluchten voor pesterijen. Facebook, Twitter, Whatsapp en wat je allemaal niet meer hebt om elkaar tegenwoordig te bereiken.

Het derde incident was dan ook in deze context…haar zoon kwam overstuur thuis. Iets met een groep tegen één. Als moeder zijnde postte zij een statusupdate op Facebook. Met een ware reactie-vloedgolf tot gevolg. Opmerkingen als ik zal ze wel even dit of dat, meervoudig ! gebruik. Het ging er niet netjes aan toe, mijn vriendin daarentegen bleef correct en beleefd naar iedereen die haar de les wilde lezen! Chaupeau meid! Top!
Waarom hadden ook deze mensen na het lezen van haar statusupdate uit frustratie of kwaadheid even een bord of beker uit de kast aan gruzelementen gegooid? Misschien moeten we daar maar weer naar terug!

Maar niet alleen het pesten gaat door.
Ook het gal spuwen over iets wat je is overkomen. Even een uitlaatklep…dus een tweetje of een statusupdate.
Iedereen heeft er iets op te zeggen, iedereen denkt zijn/haar gelijk te hebben.
Mensen hou op! Get a live! En geniet vooral van je leven! Al is het maar van de kleine dingetjes….GENIET!

Natuurlijk spuw ik ook weleens mijn gal….maar dat doe ik niet om een discussie uit te lokken.

Ik denk dat ik dan ook de kringloopwinkel ga plunderen voor een mega stapel serviesgoed! En dan smijt ik gewoon elke keer een bord stuk i.p.v. weer een klote statusupdate te plaatsen.
Dan val ik mijn Facebook vrienden niet lastig met nutteloze updates! πŸ˜€

Hatsee!!!!

Was getekend.
Mrs. W.

Onzekerheid voorbij……rust zacht Jody

Na bijna 5 weken belde mijn moeder (nee we bellen wel vaker hoor! Veel vaker zelfs!) met het nieuws dat we wilde horen….of eigenlijk toch niet…

Je was gevonden…..en niet eens zo heel ver van het huis van mijn ouders.

Ze (mijn ouders en broertje) hebben je gister naar je laatste plekje gebracht.

Rust zacht trouwe viervoeter.
Je bent 16 jaar bij ons geweest en je blijft bij ons. In herinneringen en op foto’s.  Zo blij dat Tim en Bas je geaaid en geknuffeld hebben. Mijn hond….

You left pawprints on our hearts.

image

Samen gewandeld.
Samen lief en leed gedeeld.
Slaap zacht lieve vriend

Je rust is meer dan verdiend.
In tranen laat ik je gaan.

Gisteravond moest ik meteen scrappen.
Fijn om deze emoties meteen vast te kunnen leggen.

16 jaar was jij mijn hond, ik kreeg je voor mijn 16e verjaardag. Pap had je mee in zijn jas. Hij legde je bij mij op schoot. Dikke tranen van blijdschap rolde over mijn wangen, een puppie voor mijn verjaardag.  Pap en mam kozen je naam.
Je oren hingen toen nog….en dat vond ik zo schattig. Later stonden ze rechtovereind, als een mini herder ging je achter katten aan in het bos. Joeg je de eenden op in het weiland.
Vele tennisballen hebben het moeten ontgelden….jij trok al het gele eraf.
Voor een beefstrip ging je mooi zitten en gaf je een poot.

Tijdens de vakanties van ons, logeerde jij bij opa en oma. Waar je je altijd onder bank wurmde…gekke hond.

Zo kan ik nog wel uren tikken over herinneringen aan jou.

We moeten je laten gaan…..jij bent de regenboogbrug over. Wat een mooie benaming.

Ik hoop dat je net als ik het einde als rust heb ervaren, een fijn gevoel, het is goed zo.

Ondanks dat dat voor mij (twee keer) een ervaring was die ik liever niet wil hebben, is het fijn te weten dat er licht is aan het eind van het leven en dat het een rustig en vredig gevoel geeft. Hoop dat jij dat ook zo hebt ervaren.

Rust zacht lieve Jody! Bedankt voor de mooie jaren die jij in ons leven was.

xoxo
Marjolein

Sinterklaasje……

Heerlijk deze tijd!
Gelukkig kan ik er een beetje van genieten, tussen alle bezoeken aan de psycholoog door.
Samen met de kids maakte we een beetje Sinterklaas sfeer in huis.
Lang leve een Action op loopafstand πŸ™‚

Na vele Sinterklaas kransen voorbij te hebben zien komen moest ik er natuurlijk ook een maken.
Tim was het er helemaal niet mee eens. Pepernoten moet op opeten mamma niet opplakken.
Gelukkig vind hij hem nu wel leuk πŸ™‚

2013-11-21 09.17.26

Alles bij de Action gehaald (op het mini stafje en het blauw/witte koord na dan πŸ˜‰ )

Zondag gaan we lekker naar de Intocht! Heb er zin in πŸ™‚

Fijne vrijdag!

xoxo
Marjolein

Afscheid nemen KDV

Het is alweer even geleden hoor!
Maar Tim moest natuurlijk ook afscheid nemen op het KDV.
Hij ging bijna naar school en hij moest natuurlijk ook trakteren voor zijn verjaardag.
Pfff wat voor traktatie moet je daar nou bij verzinnen.
Rugzakje, luchtballon, vliegtuig (van een knijper) had ondertussen al een heleboel voorbij zien komen.

Ik koos voor een raket….ik vlieg naar de basisschool.
Maar pfff een raket leuk verzonnen….maar uiteindelijk is het gelukt πŸ™‚

2013-08-10 19.40.31

Het was even pielen met het bestandje voor mijn Cameo-tje maar ik ben zeer tevreden.
En natuurlijk deel ik mijn raket met jullie πŸ™‚

[wpdm_file id=11]

Naast deze voor de kinderen op de groep, maakte ik ook bedankjes voor de juffen.
Ik koos voor het vogelhuisje πŸ™‚ Gevonden in de Silhouette Store -> hier

En dit was het uiteindelijke huisje πŸ™‚
2013-08-10 22.42.21

Fijne donderdag!

xoxo
Marjolein