Category Archives: Herinnering

…waarom

Hier kun je deel 1 lezen.

Compleet verslagen verlaat ik het klaslokaal van grote broer en jouw meisje.
In elke hand een van mijn jongens. Gebroken, kwetsbaar, intens verdrietig, loop ik naar de auto. Mijn jongens stappen in.
Ik check 20 keer of hun gordels vast zitten.
We rijden naar huis. Smeer hun brood, crackers, schenk drinken in.
Ik sta stil, maar de wereld draait door.

Samen met de juffen en de directrice wordt er als de klasgenootjes van jouw meisje naar school gaan gepraat.
Ik bel mijn moeder, of ik kleine broer daar heen mag brengen, zodat ik in de klas kan zijn.
We eten ons brood op en stappen in de auto. Bij oma stapt kleine broer uit en begint meteen te spelen met het speelgoed.

Grote broer en ik stappen in de auto. Onderweg naar school zegt grote broer: “Mam? Jij was ook bijna dood toen mijn broertje nog maar net een baby was hè?”
PATS! Ik ben weer op de wereld. Heb ik het nou goed verstaan wat hij zei?
Maar de blik op zijn gezicht verteld dat het inderdaad dat was.
Antwoord geven op de vraag hoef ik niet, want er rijd een hele grote tractor in het weiland. “Kijk mam!” We praten verder over wat de tractor op het land doet.
Maar de zin van mijn 6 jarige dringt door, door tot op het bot. Kippenvel krijg ik van onder tot boven.

We gaan naar school, en school biedt alle handvatten voor de kinderen die vragen hebben. Ze nemen de tijd en er wordt aandacht besteed aan jouw overlijden.
Die middag appt je zus, dat je meisje heerlijk aan het spelen is en het niet lijkt te beseffen.
Gelukkig maar denk ik, er komt nog zoveel verdriet en zoveel gemis.

Ik haal grote broer uit school die middag. Het is stil op het schoolplein, er wordt gepraat. Het is een schok en die raakt iedereen. Het verbroederd. We reflecteren het op onszelf.
Voor mij heel lastig, ik heb twee keer het licht mogen zien. Mij hebben ze terug kunnen halen, voor jou was het vanmorgen te laat. Ik voel emoties opkomen.
Dan besluit ik dat er een bloemstuk moet komen namens jouw meisje haar klas. Ik opper het bij een aantal moeders en die stemmen in. Vanavond ga ik een mail sturen naar alle ouders van de klas.
De directrice stel ik op de hoogte. Dan gaan we naar huis.
Bij grote broer komen er veel vragen en soms wat harde conclusies. Die conslusies raken me enorm.
Je meisje kan nooit meer met jou knuffelen, zegt hij. Maar ze kunnen ook nooit meer samen ergens een broodje eten mam, of een cadeautje kopen of samen knutselen of koken. Mam het is echt helemaal niet leuk voor mijn vriendinnetje.

Ik open mijn galerij op mijn telefoon en zoek naar de foto van grote broer zijn verjaardagspartijtje. Daar is hij de foto van jouw blije meisje. Die wilde dat ik een foto van haar maakte voor jou. Ik maakte hem en stuurde hem direct naar jou. Je was er zo blij mee, want ze wil eigenlijk nooit op de foto….

2015-10-05 16.11.33

Dan komt hij binnen, waarom heb ik gister die foto niet gemaakt? Gister toen onze kindjes bijna klaar waren met hun woensdagochtend op school, zat je op je meisje te wachten. Samen met de hond zat je op de twee stelcon platen bij de “skate-baan”. Ik kwam aanfietsen en zei, wat zitten jullie mooi! Kan er wel een foto van maken. Nee, zei jij nog ik met mijn lamme arm. Doe maar niet. Het was zo’n mooi plaatje. Had hem zo graag willen nemen.
Nu fiets ik er voorbij….dat plekje….leeg…en er zal nooit meer een moment komen dat ik die foto wel kan nemen.

De reacties op mijn mail van het bloemstuk zijn stuk voor stuk hele fijne mails, een moeder van een klasgenootje vraag ik of zij het wil maken. Ze wil het graag doen.

Mijn gedachten zijn vaak bij jouw man en jouw meisje. Het verdriet wat ik voel is niet te omschrijven. Bij jouw gezin gebeurd waar ik zo hard voor heb moeten vechten het niet te laten gebeuren. Waarom bij jou? Waarom bij mijn maatje, mijn vriendinnetje?

In de dagen die volgen vallen er dingen op zijn plek, maar worden er ook dingen gepost op bv Facebook worden er dingen gezegd die jij gelukkig niet meer hoeft te lezen of te horen.
Mensen die ineens heel close met je zijn, terwijl ik van jou en je zus heel andere dingen hoorde. Het raakt me.
Want waarom doen die mensen dit? Waarom hadden ze je nu allemaal willen bellen of je nog heel veel willen zeggen of willen vragen?
Waarom? Door mijn ervaring van 3 jaar geleden, weet ik dat je niet moet wachten. Vandaag is, maar morgen is niet beloofd.

Wij zouden nog liters koffie drinken en wat had je een zin in de vakantie met je moeder. Helaas voor jou geen vakantie en drink ik nu koffie alleen. Net als al die mensen voor wie je zoveel hebt betekend.

Vrijdagochtend hoorde ik op het nieuws, dat vanwege de mist er vluchten gecancelled waren. Er kwam een glimlach op mijn gezicht. Wat dacht je vriendinnetje? Ik niet, zij ook niet? Natuurlijk weet ik dat jij die mist niet hebt veroorzaakt, maar op dat moment vond ik de symboliek zo mooi dat het mij een glimlacht gaf, een warm gevoel. En weet je als je het wel kon? Je hebt gelijk!

Maandagavond heb ik het bloemstuk opgehaald voor je. Oh wat wat het mooi en wat rook het lekker. Maandagmorgen hadden alle kindjes uit onze kids hun klas nu namen op een mooi lint gezet. Wat mooi. Dinsdagochtend breng ik het bloemstuk naar je man, je zus had gezegd, je mag nog even afscheid nemen als je dat wilt. Op de app had ik gezegd, dat wil ik graag. Maar met het bloemstuk in mijn handen bij je man vloog alles me aan. Zei hem dat we er met de klas zouden staan, de erehaag zoals je familie had gevraagd als jij aan je laatste reis zou beginnen.
Ik loop naar huis door de steegjes heen.
Verdriet en angst nemen het over. Waarom moet de man van mijn maatje dit overkomen, waarom is het vriendinnetje van mijn grote vriend haar mamma verloren. Waarom is het zo oneerlijk?
Je zus belt waar ik ben en dat ik even terug moet lopen, ik zeg haar dat het me aanvloog. Ik weet het even niet meer.
Na een telefoongesprek met Mr. W. bel ik je zus op, dat ik toch nog even bij je wil zijn. Nog even, voordat je echt gaat.

Je zus verteld met dat je man het bloemstuk mooi vind en dat het zo lekker ruikt. Ben erg blij dat te horen. Als ik bij jou kom ligt het stuk al bij je.

Samen met je zus ben ik bij je geweest, ben haar dankbaar dat ik nog even bij je mocht zijn. Natuurlijk hoopte ik, tegen beter weten in, dat je wakker zou worden. Maar tijdens het gesprek met je zus begon ik er vrede mee te krijgen. Je hart heeft hard en lang genoeg geknokt. Oh meis wat was je mooi en zo mooi houd ik je in mijn herinneringen vast.

Woensdagochtend 9.30 uur ga ik met Mr. W. naar school om samen met de klas van onze kinderen en de klas van jouw neefje een ere haag te maken. De auto komt de hoek om en daar loopt ze voor de auto! Jouw meisje! Samen met haar neef en een mevrouw van de uitvaartonderneming. De kinderen zwaaien…….Daag

Samen met Mr. W en grote broer ben ik aanwezig bij jouw uitvaart. Samen met mij nog heel veel mensen die allemaal, ieder op hun eigen manier, het geluk hebben gehad jou in hun leven te hebben mogen ontmoeten, leren kennen, tijd hebben door mogen brengen met jou.
Mooie muziek, mooie toespraken, mooie foto’s. Het is hartverwamend dat er zoveel mensen zijn waarop jouw familie kan steunen in de loodzware tijd die nog komen gaat.

Lief vriendinnetje, woorden kunnen niet uitdrukken hoe blij ik ben dat ik je gekend heb en dat jij mijn maatje, mijn vriendinnetje was.
Woorden kunnen niet uitdrukken hoeveel verdriet ik heb.
Maar ik zal op je meisje passen, zoals we zeiden als jij werkte. De afspraak maakte we al snel toen onze kids in groep 1 zaten. Als jij zou werken zou ik een oogje in het zeil houden, als ik er niet was zou jij op mijn jongentje passen. Een afspraak die we grappend maakten, want we moesten immers nog tot groep 8 en misschien nog wel langer met elkaar door zo’n deur van het klaslokaal. En wat was er fijner om dat met iemand te doen waarmee je op heel veel vlakken gewoon een klik had. Niet veel woorden nodig had.

Dat deze afspraak nu een stuk zwaarder is geworden, maakt niet uit. Ik hou een oogje in het zeil. Afgesproken is afgesproken.

Als laatste hoop ik, dat je net als ik het twee keer heb mogen ervaren, het leven uit bent gegaan naar het licht zonder pijn en zonder zorgen.
(voor degene die nog nooit in zo’n situatie zijn geweest, hou alsjeblieft je commentaar voor je. Hoop dat je nooit in die situatie komt en het na kunt vertellen).

Ik gedachten en in mijn hart neem ik je mee.

Maatje, vriendinnetje, lieverd, rust zacht.

Hele dikke knuffel,
Mrs. W

Jij

liefde

In het tweede deel van 2000 liep jij stage en ik werkte er al.
Net als ik kwam jij met de trein aan en moest je ook met de bus naar je stageplek. Mijn werkplek was er tegenover.

De reis in de bus terug naar het station, was voor mij een kleine 20 minuten rust. Even geen telefoon, even geen mesen die hun wachtwoord kwijt waren, geen papierjams. Even niets.
De bus was een moment van rust. Tot jij kwam stage lopen op het terrein, samen met klasgenoten.
Het was rumoerig in de bus. Geen rust meer.

Eerst vond ik je een vervelend mannetje, of eigenlijk was je nog een jongetje 😉
Jij praatte veel, jij verstoorde mijn rustmoment.

Uit de bus, de trein in. Op het station waar ik moest uitstappen, stapte ik uit en stapte op mijn fiets om nog 12 kilometer naar huis te fietsen. Door weer en wind. Want met de bus, dat was op die tijden geen optie. De bus reed ook niet zovaak als dat bij jou op “jouw” station wel was. Ik woonde niet in de stad. Maar in een dorpje, waarvan jij het bestaan niet wist.

Weken gingen voorbij en ik begon aan jou te wennen. Het was eigenlijk wel gezellig dat geouwehoer in de bus.
We wachten samen op de bus aan het eind van de werkdag. We stapten samen op de trein. We wisselden af en toe wat woorden.

Het eind van het jaar naderde en mijn collega zei ik wens voor Sinterklaas een leuke vriend voor jou.

Vanuit de organisatie waarvoor ik werkte en waar jij stage liep werd een kerstlunch georganiseerd. Ik zag dat niet zitten en jij ook niet. Waarop jij mij “verplichtte” mee te gaan naar Hoorn. Jij zou met de auto komen ipv met de trein. Ik stemde in, vanuit Hoorn kon ik ook naar huis komen met de trein. Dus wat heb ik te verliezen.
Jij kocht in Hoorn kerstcadeautjes want dat moest je nog halen.

We dronken bij V&D warme chocolademelk en we hadden er iets bij, iets…weet niet meer wat. In ieder geval iets met een kiwi. En die kiwi smeet je bij de V&D uit het raam want die wilde je niet.

*****iets met vonk*****

Lachen was het! En we hebben veel gelachen. Niet alleen daarom, maar ook om mijn opmerking of je vooraf of achteraf wilde betalen.

Qua humor zaten we op een lijn, (en zitten we nog).

Jij bracht mij naar huis, jij dacht waar kom ik terecht? Over een smalle dijk. Je droomde over een boerderij met een schuur waar je lekker zou kunnen sleutelen aan auto’s. Helaas die droom werd geen werkelijkheid. We reden “mijn” dorpje binnen en helaas het was een hoekhuis.

Ik voelde mij op mijn gemak bij jou en kon mezelf zijn. En die vonk….ja….
Uhm…ja…uh ik ga maar eens. Ik zoende je en jij zoende terug.

Die zaterdag kwam je met een aantal van je vrienden naar het café waar ik iedere zaterdag heen zin. Die zaterdag is een van de laatste zaterdagen in mijn kroeg geworden.

Jij en ik! Ik en jij!

Ik hou van je!

xoxo
Mrs. W.

p.s vooraf of achteraf betalen ging over het betaald parkeren 😉

2015…..change

image

2015 is nog geen week oud.
Goede voornemens lees ik op vele blogs die ik volg.
Mooie doelen voor het mooie nieuwe jaar.
Inspirerende teksten die je aan het denken zetten.

Dus heb de dagen die 2015 oud is ook eens nagedacht.

Goede voornemens wil ik het eigenlijk niet noemen.

Wil het een verandering in de manier van leven noemen. Ik wil veranderen in degene die ik WIL zijn.
Mijn nare ervaring van een paar jaar geleden pak ik in, in de mooie en minder mooie herinneringen. Dat  pakje neem ik wel mee, mee in mijn rugtas die bij mij blijft.
Maar ik ga het een beetje loslaten.

Verandering  (of change) is het woord voor 2015. Verandering op vele verschillende vlakken. Mijn schouders gaan eronder, gaan.

Verbeter de wereld, begin bij jezelf gaat in deze echt wel op.

Enjoy life!
Maak er jouw 2015 van

xoxo
Mrs. W.

Knock knock….

….ja 2015 staat klaar.
Staat te popelen om te beginnen.
Maar ik ben helemaal nog niet klaar met 2014. Of…..Twee maanden terug was ik er wel klaar mee. Hup klaar met 2014 genoeg ellende gezeik en gedonder gehad.
Maar de laatste twee maanden waren mooi, gezellig en leuk voor het grootste gedeelte.

Er komen de laatste dagen veel blogs online over voornemens en jaaroverzichten.

Ik dacht nee ik begin er niet aan. Waarom? Mijn surfplank op de golven van emoties ging vaker naar beneden dan naar boven. Dat is toch niet waar ik op terug wil kijken?

Was 2014 echt zo naar? Nee dat viel best mee. Samen met mijn gezin hebben we mooie en leuke dingen beleefd en ben ik trots op mezelf en op mijn mannen. Want mijn gezin is de basis. Mijn man en ik zijn de fundering van ons gezin. Samen zijn wij oersterk al meer dan 14 jaar. Samen gaan wij ervoor en zullen wij met alles wat we in ons hebben van 2015 een topjaar maken.

Samen met ons gezin, maar ook met onze familie en vrienden. Het leven daar gaan we van genieten. We gaan niet dromen maar doen!

Ik wens iedereen dan ook een 2015 waarin iedereen datgene krijgt waar hij/zij zich voor in zet.

Fijne jaarwisseling!

xoxo
Mrs. W.

33 jaar

Ja! Vandaag ben ik 33 jaar! Vandaag is MIJN verjaardag, de dag waarop ik volgens de kalender mezelf een jaar ouder mag noemen.
Misschien ben ik wel bijzonder want ik vind het helemaal niet erg dat ik 33 ben geworden. Oh jee, dichterbij de 35 en dan volgt de 40 al snel.
Nou en?
Leeftijd is maar een cijfer of in mijn geval en natuurlijk in jullie geval ook 2 cijfers.
3 cijfers wil ik heus halen maar wel in goede gezondheid en dat mijn koppie het ook nog allemaal door heeft.

33

Maar goed, vandaag dus jarig.
Vieren doe ik het niet vandaag 🙂 Ben gezegend met een schoonmoeder en schoonzus die op 26 en 27 oktober jarig zijn, dus het is een druk weekendje geweest.
Daarnaast waren er nog veel meer verjaardagen en leuke dingen afgelopen weekend dat ik zoiets had van.
Weet je wat we doen het lekker op 2 november. Blijf ik gewoon nog lekker een paar dagen jarig 🙂 Leuk!!

33 jaar al een behoorlijk leven achter me en natuurlijk nog een veel langere tijd te gaan!
Achter me een leven vol ervaringen, up & downs, positieve en negatieve dingen, blijdschap en verdriet.

Maar vandaag sta ik aan het begin van een nieuw jaar in mijn leven, een jaar wat mij gaat brengen wat ik wil en waar ik me best voor ga doen.
Een jaar waarin ik mijn droom/dromen ga na jagen.
Want als iemand anders het kan, dan kan ik het ook!

dreams

Er zijn een 4tal dromen/doelen die ik dit jaar wil halen. Of dat ook gaat lukken…daar blog ik volgend jaar over. Als ik mijn 34ste verjaardag vier!
Verklappen hier doe ik ze niet, want dat is niet leuk en dan gaan jullie mij misschien vragen goh hoe staat het met dat doel en met die droom.
Nee, ik laat het hierbij.
Dit jaar gaan we positiever maken, daar gaan we voor. Ik doe mijn schouders er in ieder geval onder.

Fijne maandag

xoxo Mrs. W.

Dromen moet je houden..

een bekende uitspraak van mijn oma.

En ze heeft gelijk!

Van de week kwam ik erachter dan “mijn” huis te koop staat.
Ken je dat….je rijdt langs een huis en denkt dan oh als ik hier zo wonen dan….en dan dit….en dat zo….
Ja, je droomt direct weg.

Mijn “droomhuis” staat dus te koop. Dus op de website van de makelaar ging ik kijken…..want ja nu kun je dus ook binnen kijken.
Oh het is precies zoals ik hoopte. En natuurlijk ging mijn fantasie met me aan de loop. Zo gaat dat toch?

Wat zou het geweldig zijn om daar te kunnen wonen met mijn mannen.

Maar ja….zoals oma altijd zegt. Dromen moet je houden.

Helaas heb ik geen 8,5e ton ergens in een oude sok bewaard. En een hypotheek aanvragen….nee dat gaan wij voor dat bedrag zeker niet redden. Laat staan dat ik nog een levensverzekering kan afsluiten met mijn medische geschiedenis.

Maar ach……we dromen verder…..

Thanks oma voor deze wijze levensles!

Hebben jullie ook een droom waarvan je weet dat hij nooit werkelijkheid zal worden?

xoxo
Mrs. W.

Serviesgoed versus Social Media

Verbazing, onbegrip, de plank misslaan, waarom?

Serviesgoed versus Social Media.

Het is 2014 (even voor degene die onder een steen leven en niet weten dat we in de zesde maand van 2014 zitten). Social Media is voor vele van ons een onderdeel van het dagelijks leven.
Zal meteen toegeven dat ook ik dagelijks een aantal maal mijn Facebook TL check, Twitteren doe ik een stuk minder.
Heb ook geen vogeltjes meer in mijn hoofd…dus misschien als het straks weer korter licht is en ik vaker als kluizenaar achter mijn PC op zolder zit, ik mijn vleugels weer uitslaan in het land dat Twitter heet.
Ook daar zal ik, zoals een vogel dat doet, zo af en toe eens flink op een aantal dingen schijten.

Social Media, iets waar ik in mijn jeugd (Ja, mensen ik ben 32 dus ik mag het over vroeger en mijn jeugd hebben) nog nooit van had gehoord.
Wij speelde slagbal in de straat met tennisballen naast een rits geparkeerde auto’s en er werd niet gezeurd over een deuk of kras. Tenminste niet tegen ons.
We gingen met een handvol roestige spijkers en een hamer naar een boom in het groen en sloegen deze in de boom om zo makkelijk in de boom te kunnen klimmen. (de boom staat er nog….)

Tegenwoordig is dat wel anders, kinderen op de basisschool zijn in de laatste klassen al uitgerust met een ware smartphone.
Spelen games op PC, playstation, Xbox…of misschien wel gewoon op hun smartphone.
Zijn minder buiten (uitzonderingen daargelaten) en en en (rest naar eigen wens aanvullen).

Met het hele Social Media tijdperk komen ook de zogenoemde “games” met zich mee.
Op Hyves weet ik nog over de kleur van je BH of waar je handtas stond. Ook deze “spelletjes om reacties uit te lokken” waren toen al hip! Hyves goes way back!
Nu bestaat er een hoax wijzer dus ben je snel genezen als je geen snars van dit soort dingen begrijpt.

Gister was het voor mij de druppel! Op mijn TL verschenen 30!!!! zinloze (in mijn ogen hè) statusupdates zoals WC papier op, sokken op, geen tampons meer, waarom ben ik geil als ik alleen ben, en ben onder een boete uitgekomen door mijn borsten te laten zien.
Nutteloze updates die reacties uitlokken in de trant van: heb hier nog wel een pak voor je hoor, moet je ik een paar sokken brengen, wil je een gebruikte of een nieuwe, je kunt de hand toch ook aan je zelf slaan, dan is agent zeker alleenstaand…….Pfff jongens.

Het zal vast aan mij liggen, zeker gezien de reacties die het voortbracht.
Ik zie de humor er niet van in.
Deze statusupdates zijn er namelijk om awareness te “creëren”. Awareness voor kanker in welke vorm dan ook.
Uiteraard vind ik die awareness heel belangrijk, we moeten deze klote-ziekte nooit vergeten. Wie is er niet iemand in zijn of haar nabije omgeving verloren of wie kent er niet iemand die tegen deze ziekte vecht. Precies! Iedereen!
Maar waarom deze zinloze, reactie-uitlokkende statusupdates? Sorry ik snap de grap waarschijnlijk niet.
Ik gooi extra in de collectebus!
Maar misschien komt dat wel omdat ik heel anders in het leven sta.
Anders in het leven omdat ik twee keer het licht heb mogen zien, maar dat er een groep mensen mijn borstbeen gekneusd hebben om hier terug te krijgen op deze aardkloot.
Misschien veranderd dat een mens wel in alles, doen, denken, willen, zien, voelen – misschien?

Vroeger smeten we thuis een serviesgoed naar de klote als we bericht kregen dat iemand kanker had, vloekten we de hele tyfus bende bij elkaar. Een uitlaatklep zoals we dat nu kennen was er niet! En misschien maar beter ook.
Het wekt namelijk nogal wat dingen op. Mensen interpreteren dingen niet zoals bedoeld. Gaan met HOOFDLETTERS tikken of gebruiken het ! meervoudig.
Waarom? Waarom is er zoveel frustratie als iemand zijn hart lucht op een van de platformen die tegenwoordig binnen handbereik zijn?
Waarom moet iedereen zijn of haar gelijk krijgen? We wonen toch in Nederland, waar wij een mening en een eigen wil mogen hebben?
Social Media…..af en toe moet het gewoon uit! Uit het systeem, uit je dagelijkse ritme.

Ik tref het niet de laatste dagen. Gister werd ik debiel van de status-updates, plaatste in reactie daarop ook een update met reacties tot gevolg.

Vandaag wilde ik voor kleine broer een ID kaart aanvragen en de mevrouw achter de balie had blijkbaar haar dag niet en sprak mij op een toon aan die niet geheel paste. Het voelde alsof getrouwd zijn een misdaad was :S Bent u getrouwd? Waar is u man? Heeft hij toestemming gegeven voor het aanvragen? Heeft u het formulier met handtekeningen bij u?
(gelukkig allemaal goed gekomen hoor! ID is aangevraagd).

Dat was opstootje twee binnen 48 uur wat mijn verstand niet helemaal begreep, maar zoals altijd komt alles in 3-en. Zo nu ook….

Pesten is al jaren een “BIG THING” (oh jee, ik gebruik hoofdletters. Mijn excuses). Een big thing dus. Vroeger, ja hoor daar is hij weer, vroeger deed je dat op het schoolplein, op school, op straat, als je elkaar zag of je zocht elkaar op. Tegenwoordig is het natuurlijk nog makkelijker: Social Media.
Waar het op het schoolplein na schooltijd of zo vlak voor het eten ophoudt gaat het op Social Media gewoon door.
Ook ik was de sjaak vroeger, ook ik werd gepest. Maar nee ik sta er boven. Boven degene die mij het leven een stuk minder leuk hebben gemaakt op de basisschool en de middelbare school. Ik sta er boven! Maar ik kan heel goed begrijpen dat in deze tijd je niet meer kunt vluchten voor pesterijen. Facebook, Twitter, Whatsapp en wat je allemaal niet meer hebt om elkaar tegenwoordig te bereiken.

Het derde incident was dan ook in deze context…haar zoon kwam overstuur thuis. Iets met een groep tegen één. Als moeder zijnde postte zij een statusupdate op Facebook. Met een ware reactie-vloedgolf tot gevolg. Opmerkingen als ik zal ze wel even dit of dat, meervoudig ! gebruik. Het ging er niet netjes aan toe, mijn vriendin daarentegen bleef correct en beleefd naar iedereen die haar de les wilde lezen! Chaupeau meid! Top!
Waarom hadden ook deze mensen na het lezen van haar statusupdate uit frustratie of kwaadheid even een bord of beker uit de kast aan gruzelementen gegooid? Misschien moeten we daar maar weer naar terug!

Maar niet alleen het pesten gaat door.
Ook het gal spuwen over iets wat je is overkomen. Even een uitlaatklep…dus een tweetje of een statusupdate.
Iedereen heeft er iets op te zeggen, iedereen denkt zijn/haar gelijk te hebben.
Mensen hou op! Get a live! En geniet vooral van je leven! Al is het maar van de kleine dingetjes….GENIET!

Natuurlijk spuw ik ook weleens mijn gal….maar dat doe ik niet om een discussie uit te lokken.

Ik denk dat ik dan ook de kringloopwinkel ga plunderen voor een mega stapel serviesgoed! En dan smijt ik gewoon elke keer een bord stuk i.p.v. weer een klote statusupdate te plaatsen.
Dan val ik mijn Facebook vrienden niet lastig met nutteloze updates! 😀

Hatsee!!!!

Was getekend.
Mrs. W.

Verliefd…..

Oh ik heb het niet zo vaak hè?! Dat is op slag verliefd op iets ben oid.
Nee, helemaal niet. En op sieraden heb ik dat eigenlijk helemaal niet. Meestal denk ik op het moment dat ik voor zo’n etalage sta (ja, soms soms ga ik wel de stad in) oh wat leuk. Ja, dat zou ik wel willen en dan geen 10 seconden later. Nee, doe maar niet. Misschien draag ik het een keer en dan is het klaar.

Maar zoals met zoveel dingen…..komt er een moment dat je wel op slag verliefd bent. Dit gebeurde mij zo’n 1,5e maand geleden…weet je misschien is het wel langer geleden.
Geen idee exact meer….maar het bleef door mijn hoofd spoken….
Soms erg op de voorgrond en dan weer verder op de achtergrond.

Gister was het moederdag ik kreeg mooie geknutselde cadeau’s. Een lekker ontbijtje met mijn gezin.
Cadeautjes? Weet je, ik kan ze nooit verzinnen.

Op een gegeven moment kwam het weer naar boven…mijn liefde voor het sieraad dat ik 1,5e maand geleden per toeval vond.
Overleg met manlief…..bestellen! Mooi cadeautje voor je, heb je wel verdiend <3 de schat. Dus wat is mijn ringmaat? Pfff bij de bestelling kon je alleen een USA ringmaat doorgeven. Dus we gingen op zoek. Uiteindelijk was ik eruit. De ring is besteld. Dus nog heel even geduld, dan kan ik hem om mijn vinger schuiven. Wat wat wat wat dan? Hoor ik je denken..... Nou DIT! il_570xN.285520557

Is hij niet super?!

Aangezien mijn meisjesnaam erop lijkt en ik sowieso wel een bunny-lover ben, ben ik nu al helemaal happy.
En misschien is het stiekem wel symbolisch omdat ik trots ben op mijn ouders en broertje!

Als hij er is, natuurlijk een foto 🙂 🙂

xoxo
Mrs. W.

Onzekerheid voorbij……rust zacht Jody

Na bijna 5 weken belde mijn moeder (nee we bellen wel vaker hoor! Veel vaker zelfs!) met het nieuws dat we wilde horen….of eigenlijk toch niet…

Je was gevonden…..en niet eens zo heel ver van het huis van mijn ouders.

Ze (mijn ouders en broertje) hebben je gister naar je laatste plekje gebracht.

Rust zacht trouwe viervoeter.
Je bent 16 jaar bij ons geweest en je blijft bij ons. In herinneringen en op foto’s.  Zo blij dat Tim en Bas je geaaid en geknuffeld hebben. Mijn hond….

You left pawprints on our hearts.

image

Samen gewandeld.
Samen lief en leed gedeeld.
Slaap zacht lieve vriend

Je rust is meer dan verdiend.
In tranen laat ik je gaan.

Gisteravond moest ik meteen scrappen.
Fijn om deze emoties meteen vast te kunnen leggen.

16 jaar was jij mijn hond, ik kreeg je voor mijn 16e verjaardag. Pap had je mee in zijn jas. Hij legde je bij mij op schoot. Dikke tranen van blijdschap rolde over mijn wangen, een puppie voor mijn verjaardag.  Pap en mam kozen je naam.
Je oren hingen toen nog….en dat vond ik zo schattig. Later stonden ze rechtovereind, als een mini herder ging je achter katten aan in het bos. Joeg je de eenden op in het weiland.
Vele tennisballen hebben het moeten ontgelden….jij trok al het gele eraf.
Voor een beefstrip ging je mooi zitten en gaf je een poot.

Tijdens de vakanties van ons, logeerde jij bij opa en oma. Waar je je altijd onder bank wurmde…gekke hond.

Zo kan ik nog wel uren tikken over herinneringen aan jou.

We moeten je laten gaan…..jij bent de regenboogbrug over. Wat een mooie benaming.

Ik hoop dat je net als ik het einde als rust heb ervaren, een fijn gevoel, het is goed zo.

Ondanks dat dat voor mij (twee keer) een ervaring was die ik liever niet wil hebben, is het fijn te weten dat er licht is aan het eind van het leven en dat het een rustig en vredig gevoel geeft. Hoop dat jij dat ook zo hebt ervaren.

Rust zacht lieve Jody! Bedankt voor de mooie jaren die jij in ons leven was.

xoxo
Marjolein

9 dagen……

IMG_1223

Waar ben je? Waar ben je naar toe gevlucht?
9 dagen geleden om 10 voor 12 belde m’n moeder mij.
Mijn hond, al woont ze/woonde ze, bij mijn ouders, was die avond als een pijl uit een boog op de vlucht geslagen.
2 januari.
Mijn vader en broertje hadden overal al gezocht, maar zonder resultaat. :'(

Mijn moeder wilde het graag op Facebook zetten, wie weet heeft iemand haar gezien.

De volgende dag, en de dagen erna werd er gezocht en gezocht en gezocht.
Maar helaas, mijn Jody, is tot op de dag van vandaag, het moment dat ik dit schrijf, zaterdagavond half 10, nog niet gevonden.

Ze is overal opgegeven als vermist.
We hebben met z’n allen en nog veel meer mensen overal gezocht, maar zonder resultaat.

Het is niet te bevatten, dat een hond zomaar van de aardbodem verdwenen lijkt te zijn.

9 dagen zijn mijn ouders en broer nu thuis zonder haar. Zonder het getik van haar nagels op het laminaat, 9 dagen zonder de rondjes buiten met haar.
9 dagen zonder het hondje wat al 16 jaar bij hun woont.

Waar ben je Jo? Waarom vertrok je als een pijl uit een boog ineens de donkere nacht in?
Wilde je ons ellende besparen? Heb je een plekje gezocht?
We hopen je te vinden, wij zelf of misschien al die lieve mensen die al reeds geholpen hebben met zoeken en hun ogen open houden.

16 jaar, mijn scooter, mijn hond <3 ..........................