Category Archives: Schrijven

Dag maatje…..dag vriendinnetje….dag lieverd.

Donderdagochtend. Ik hoor een sirene, dichtbij. Ik schrik ervan wakker, wat zal het zijn.
Puur uit automatisme open ik p2000.nl en zie de straatnaam. Reanimatie staat erbij. Snel klik in de browser op mijn smartphone weg.
Reanimatie, ik wil het niet lezen.

Het is bij jou in de straat. Twijfel slaat toe, zal ik je een apje sturen. Zoals we vaak doen ‘s ochtends. Kids niet lekker, moesten ze nou iets mee naar school. Dat soort dingen appte we vaak.
Ik besluit je niet te appen. Straks is het je buurvrouw of misschien iets verder in de straat.

Het normale ochtendritueel speelt zich af in huize W. jongens wassen en in de kleren, brood smeren, tas voor school inpakken.
Zal ik haar nou appen? Het liet me niet los, maar ik appte niet.

Op naar school, met de auto want nadat grote broer op school zat moest ik kleine broer nog naar school brengen. Bij het uitstappen uit de auto voelt het niet goed, ik zie je kleine meisje niet op het schoolplein. Zie jouw fiets niet staan. Mijn hoofd maalt verder, misschien komt de buurvrouw je meisje naar school brengen. De pijn in je arm is misschien te erg en het gaat gewoon niet. Mijn ogen speuren over het schoolplein. Jij bent er niet, maar de buurvrouw ook niet.
We gaan de klas in, ik doe de beker en het koekje in de bak. Nog steeds zie ik je kleine meisje niet.
Het voelt niet goed.

Geef grote broer een kus en zeg hem tot straks lieverd.
Op naar de auto met kleine broer want die moet ook naar school. Ik zet hem in de auto en doe zijn gordel om. “Kom op mam, we gaan naar school” zegt hij misschien wel 30 keer. Maar ik sta naast de auto met open portier. 10 minuten wacht ik….want waar ben jij? Waar is je meisje. Toch besluit ik de auto in te stappen en naar de school van kleine broer te rijden. Na een vluchtig afscheid stap ik in de auto naar huis.
Ruim de ontbijttafel af…..

****Pling*****
zegt mijn telefoon, ik hoop dat jij het bent op de app.
Het is je zus.
4 woorden branden zich in mijn scherm. Geen 10 seconden later belt je zus mij.
Ik breek, ik huil, ik…..

Je bent er niet meer. Je zus belt mij om te zeggen dat je bent overleden.
Gedachten vliegen door mijn hoofd, beelden razen aan mij voorbij, herinneringen komen en gaan.
Ze belde mij omdat ze vond dat ik van haar moest horen en niet straks op het schoolplein, je had het vaak over mij. Ik moest het weten.
Dankbaar ben ik je zus, dat ze mij gebeld heeft. Gelukkig hoorde ik het van haar en niet als vele anderen die het hoorde op het schoolplein.

Shakend belt ik Mr. W. ik kom niet uit mijn woorden. Waarom? Hoe? Wat? Godverdomme! Fuck!!! Ik vloek en tier door het huilen heen.
Waarom mijn maatje, mijn vriendinnetje! Waarom?
Mr. W. is aan het werk. Ik hang op en stap in de auto. In de auto op weg naar mijn moeder, op weg naar de schouder waar ik altijd op kan leunen.
Mam, mijn maatje, mijn vriendinnetje, ze is niet meer.
Samen huilen we, voelen het verdriet van onszelf, maar ook van je man, je kleine meisje en al je familie, vrienden, buren, kennissen.

Als ik thuis ben, bel ik de school van kleine broer of ik hem eerder mag halen. Ik haal hem een kwartier eerder op en rij naar het schoolplein. Op het schoolplein, worden de ouders van onze groep naar binnen gehaald. De directrice en een kleuterjuf staan buiten, ik vertel hen dat ik het droevige nieuws al heb gehoord. Binnen staan ouders, die hopen dat het niet ernstigs is…..helaas is het wel ernstig, zeer ernstig.

We gaan de klas van onze kindjes in, samen met de juffen en de directrice vertellen we het nieuws 🙁

einde deel 1.

Mrs. W.

deel 2

33 jaar

Ja! Vandaag ben ik 33 jaar! Vandaag is MIJN verjaardag, de dag waarop ik volgens de kalender mezelf een jaar ouder mag noemen.
Misschien ben ik wel bijzonder want ik vind het helemaal niet erg dat ik 33 ben geworden. Oh jee, dichterbij de 35 en dan volgt de 40 al snel.
Nou en?
Leeftijd is maar een cijfer of in mijn geval en natuurlijk in jullie geval ook 2 cijfers.
3 cijfers wil ik heus halen maar wel in goede gezondheid en dat mijn koppie het ook nog allemaal door heeft.

33

Maar goed, vandaag dus jarig.
Vieren doe ik het niet vandaag 🙂 Ben gezegend met een schoonmoeder en schoonzus die op 26 en 27 oktober jarig zijn, dus het is een druk weekendje geweest.
Daarnaast waren er nog veel meer verjaardagen en leuke dingen afgelopen weekend dat ik zoiets had van.
Weet je wat we doen het lekker op 2 november. Blijf ik gewoon nog lekker een paar dagen jarig 🙂 Leuk!!

33 jaar al een behoorlijk leven achter me en natuurlijk nog een veel langere tijd te gaan!
Achter me een leven vol ervaringen, up & downs, positieve en negatieve dingen, blijdschap en verdriet.

Maar vandaag sta ik aan het begin van een nieuw jaar in mijn leven, een jaar wat mij gaat brengen wat ik wil en waar ik me best voor ga doen.
Een jaar waarin ik mijn droom/dromen ga na jagen.
Want als iemand anders het kan, dan kan ik het ook!

dreams

Er zijn een 4tal dromen/doelen die ik dit jaar wil halen. Of dat ook gaat lukken…daar blog ik volgend jaar over. Als ik mijn 34ste verjaardag vier!
Verklappen hier doe ik ze niet, want dat is niet leuk en dan gaan jullie mij misschien vragen goh hoe staat het met dat doel en met die droom.
Nee, ik laat het hierbij.
Dit jaar gaan we positiever maken, daar gaan we voor. Ik doe mijn schouders er in ieder geval onder.

Fijne maandag

xoxo Mrs. W.

Vreugde, verdriet, geluk, liefde

Vorige maand werd grote broer alweer 5 jaar!
Nog als de dag van gister weet ik hoe ik me voelde dat mijn mooie mannetje in het ziekenhuis op mijn buik/borst werd gelegd.
Wat een gevoel is dat zeg. Ondanks dat de bevalling een hel was, maakte dat kleine lijfje op mijn huid het waard om die pijn te doorstaan.
rp_tim-300x200.jpg
*hier was grote broer een paar dagen oud*

Nu is hij een hele vent, 5 jaar, zit alweer in groep 2 en gaat met veel plezier naar school.
Het liefst op de fiets 🙂 En natuurlijk heel hard racen dan, want dat kan mamma niet zo goed :p

Binnenkort ook op zwemles….waar is mijn baby-tje gebleven? hihihi

Mamma…grote broer is nu een grote jongen.

Maar ook kleine broer was jarig! 2 jaar alweer, werd mijn andere knappe kereltje!
Wat gaat de tijd snel.

bas
*hier was kleine broer een paar dagen oud*

Hier had hij nog last van zijn nekje, maar gelukkig hebben pappa en mamma hun gevoel gevolgd en na een bezoekje aan de osteopaat is kleine broer een heel andere mannetje geworden.

Een blij mannetje, een boefje, een barrel. Kleine broer doet vooral ook dingen die grote broer nooit deed. Kastjes openmaken, overal bovenop klimmen. We hebben onze handen vol aan kleine broer, maar hij is zo leuk, lief en grappig dat je dat snel weer vergeet.

Ben een heel gelukkige moeder van en vrouw van. Heb een super gezinnetje. *trotse lach op gezicht*
Want ondanks de narigheid hebben we het allemaal goed doorstaan.

Zelf nog wel hard aan het werk met mezelf, want zoals zo vele tegen ons zeggen, het is niet niets. Verwerken van het alles kost tijd. De paniekaanvallen worden minder, maar we zijn er nog lang niet.

20 september was “mijn dag” de dag waarop ik twee jaar geleden wakker werd en kon eindelijk aan mijn familie en vrienden kon laten zien dat er “niets” met me aan de hand was.
Net als vorig jaar plande we weer een dag vol leuke dingen! Want je moet het leven vieren! Niet uitstellen, want straks ben je misschien wel te laat.

Op die dag werd goed duidelijk hoe je darmen reageren op je pysche. Ik heb dus regelmatig op de WC gezeten op mijn dag. Ik baalde hier ontzettend van.

De tranen vloeien nog regelmatig in grote hoeveelheid, maar geluk en liefde voeren de boventoon! We staan er positief in en we gaan er met zijn allen voor.

xoxo
Mrs. W.

Serviesgoed versus Social Media

Verbazing, onbegrip, de plank misslaan, waarom?

Serviesgoed versus Social Media.

Het is 2014 (even voor degene die onder een steen leven en niet weten dat we in de zesde maand van 2014 zitten). Social Media is voor vele van ons een onderdeel van het dagelijks leven.
Zal meteen toegeven dat ook ik dagelijks een aantal maal mijn Facebook TL check, Twitteren doe ik een stuk minder.
Heb ook geen vogeltjes meer in mijn hoofd…dus misschien als het straks weer korter licht is en ik vaker als kluizenaar achter mijn PC op zolder zit, ik mijn vleugels weer uitslaan in het land dat Twitter heet.
Ook daar zal ik, zoals een vogel dat doet, zo af en toe eens flink op een aantal dingen schijten.

Social Media, iets waar ik in mijn jeugd (Ja, mensen ik ben 32 dus ik mag het over vroeger en mijn jeugd hebben) nog nooit van had gehoord.
Wij speelde slagbal in de straat met tennisballen naast een rits geparkeerde auto’s en er werd niet gezeurd over een deuk of kras. Tenminste niet tegen ons.
We gingen met een handvol roestige spijkers en een hamer naar een boom in het groen en sloegen deze in de boom om zo makkelijk in de boom te kunnen klimmen. (de boom staat er nog….)

Tegenwoordig is dat wel anders, kinderen op de basisschool zijn in de laatste klassen al uitgerust met een ware smartphone.
Spelen games op PC, playstation, Xbox…of misschien wel gewoon op hun smartphone.
Zijn minder buiten (uitzonderingen daargelaten) en en en (rest naar eigen wens aanvullen).

Met het hele Social Media tijdperk komen ook de zogenoemde “games” met zich mee.
Op Hyves weet ik nog over de kleur van je BH of waar je handtas stond. Ook deze “spelletjes om reacties uit te lokken” waren toen al hip! Hyves goes way back!
Nu bestaat er een hoax wijzer dus ben je snel genezen als je geen snars van dit soort dingen begrijpt.

Gister was het voor mij de druppel! Op mijn TL verschenen 30!!!! zinloze (in mijn ogen hè) statusupdates zoals WC papier op, sokken op, geen tampons meer, waarom ben ik geil als ik alleen ben, en ben onder een boete uitgekomen door mijn borsten te laten zien.
Nutteloze updates die reacties uitlokken in de trant van: heb hier nog wel een pak voor je hoor, moet je ik een paar sokken brengen, wil je een gebruikte of een nieuwe, je kunt de hand toch ook aan je zelf slaan, dan is agent zeker alleenstaand…….Pfff jongens.

Het zal vast aan mij liggen, zeker gezien de reacties die het voortbracht.
Ik zie de humor er niet van in.
Deze statusupdates zijn er namelijk om awareness te “creëren”. Awareness voor kanker in welke vorm dan ook.
Uiteraard vind ik die awareness heel belangrijk, we moeten deze klote-ziekte nooit vergeten. Wie is er niet iemand in zijn of haar nabije omgeving verloren of wie kent er niet iemand die tegen deze ziekte vecht. Precies! Iedereen!
Maar waarom deze zinloze, reactie-uitlokkende statusupdates? Sorry ik snap de grap waarschijnlijk niet.
Ik gooi extra in de collectebus!
Maar misschien komt dat wel omdat ik heel anders in het leven sta.
Anders in het leven omdat ik twee keer het licht heb mogen zien, maar dat er een groep mensen mijn borstbeen gekneusd hebben om hier terug te krijgen op deze aardkloot.
Misschien veranderd dat een mens wel in alles, doen, denken, willen, zien, voelen – misschien?

Vroeger smeten we thuis een serviesgoed naar de klote als we bericht kregen dat iemand kanker had, vloekten we de hele tyfus bende bij elkaar. Een uitlaatklep zoals we dat nu kennen was er niet! En misschien maar beter ook.
Het wekt namelijk nogal wat dingen op. Mensen interpreteren dingen niet zoals bedoeld. Gaan met HOOFDLETTERS tikken of gebruiken het ! meervoudig.
Waarom? Waarom is er zoveel frustratie als iemand zijn hart lucht op een van de platformen die tegenwoordig binnen handbereik zijn?
Waarom moet iedereen zijn of haar gelijk krijgen? We wonen toch in Nederland, waar wij een mening en een eigen wil mogen hebben?
Social Media…..af en toe moet het gewoon uit! Uit het systeem, uit je dagelijkse ritme.

Ik tref het niet de laatste dagen. Gister werd ik debiel van de status-updates, plaatste in reactie daarop ook een update met reacties tot gevolg.

Vandaag wilde ik voor kleine broer een ID kaart aanvragen en de mevrouw achter de balie had blijkbaar haar dag niet en sprak mij op een toon aan die niet geheel paste. Het voelde alsof getrouwd zijn een misdaad was :S Bent u getrouwd? Waar is u man? Heeft hij toestemming gegeven voor het aanvragen? Heeft u het formulier met handtekeningen bij u?
(gelukkig allemaal goed gekomen hoor! ID is aangevraagd).

Dat was opstootje twee binnen 48 uur wat mijn verstand niet helemaal begreep, maar zoals altijd komt alles in 3-en. Zo nu ook….

Pesten is al jaren een “BIG THING” (oh jee, ik gebruik hoofdletters. Mijn excuses). Een big thing dus. Vroeger, ja hoor daar is hij weer, vroeger deed je dat op het schoolplein, op school, op straat, als je elkaar zag of je zocht elkaar op. Tegenwoordig is het natuurlijk nog makkelijker: Social Media.
Waar het op het schoolplein na schooltijd of zo vlak voor het eten ophoudt gaat het op Social Media gewoon door.
Ook ik was de sjaak vroeger, ook ik werd gepest. Maar nee ik sta er boven. Boven degene die mij het leven een stuk minder leuk hebben gemaakt op de basisschool en de middelbare school. Ik sta er boven! Maar ik kan heel goed begrijpen dat in deze tijd je niet meer kunt vluchten voor pesterijen. Facebook, Twitter, Whatsapp en wat je allemaal niet meer hebt om elkaar tegenwoordig te bereiken.

Het derde incident was dan ook in deze context…haar zoon kwam overstuur thuis. Iets met een groep tegen één. Als moeder zijnde postte zij een statusupdate op Facebook. Met een ware reactie-vloedgolf tot gevolg. Opmerkingen als ik zal ze wel even dit of dat, meervoudig ! gebruik. Het ging er niet netjes aan toe, mijn vriendin daarentegen bleef correct en beleefd naar iedereen die haar de les wilde lezen! Chaupeau meid! Top!
Waarom hadden ook deze mensen na het lezen van haar statusupdate uit frustratie of kwaadheid even een bord of beker uit de kast aan gruzelementen gegooid? Misschien moeten we daar maar weer naar terug!

Maar niet alleen het pesten gaat door.
Ook het gal spuwen over iets wat je is overkomen. Even een uitlaatklep…dus een tweetje of een statusupdate.
Iedereen heeft er iets op te zeggen, iedereen denkt zijn/haar gelijk te hebben.
Mensen hou op! Get a live! En geniet vooral van je leven! Al is het maar van de kleine dingetjes….GENIET!

Natuurlijk spuw ik ook weleens mijn gal….maar dat doe ik niet om een discussie uit te lokken.

Ik denk dat ik dan ook de kringloopwinkel ga plunderen voor een mega stapel serviesgoed! En dan smijt ik gewoon elke keer een bord stuk i.p.v. weer een klote statusupdate te plaatsen.
Dan val ik mijn Facebook vrienden niet lastig met nutteloze updates! 😀

Hatsee!!!!

Was getekend.
Mrs. W.

Onzekerheid voorbij……rust zacht Jody

Na bijna 5 weken belde mijn moeder (nee we bellen wel vaker hoor! Veel vaker zelfs!) met het nieuws dat we wilde horen….of eigenlijk toch niet…

Je was gevonden…..en niet eens zo heel ver van het huis van mijn ouders.

Ze (mijn ouders en broertje) hebben je gister naar je laatste plekje gebracht.

Rust zacht trouwe viervoeter.
Je bent 16 jaar bij ons geweest en je blijft bij ons. In herinneringen en op foto’s.  Zo blij dat Tim en Bas je geaaid en geknuffeld hebben. Mijn hond….

You left pawprints on our hearts.

image

Samen gewandeld.
Samen lief en leed gedeeld.
Slaap zacht lieve vriend

Je rust is meer dan verdiend.
In tranen laat ik je gaan.

Gisteravond moest ik meteen scrappen.
Fijn om deze emoties meteen vast te kunnen leggen.

16 jaar was jij mijn hond, ik kreeg je voor mijn 16e verjaardag. Pap had je mee in zijn jas. Hij legde je bij mij op schoot. Dikke tranen van blijdschap rolde over mijn wangen, een puppie voor mijn verjaardag.  Pap en mam kozen je naam.
Je oren hingen toen nog….en dat vond ik zo schattig. Later stonden ze rechtovereind, als een mini herder ging je achter katten aan in het bos. Joeg je de eenden op in het weiland.
Vele tennisballen hebben het moeten ontgelden….jij trok al het gele eraf.
Voor een beefstrip ging je mooi zitten en gaf je een poot.

Tijdens de vakanties van ons, logeerde jij bij opa en oma. Waar je je altijd onder bank wurmde…gekke hond.

Zo kan ik nog wel uren tikken over herinneringen aan jou.

We moeten je laten gaan…..jij bent de regenboogbrug over. Wat een mooie benaming.

Ik hoop dat je net als ik het einde als rust heb ervaren, een fijn gevoel, het is goed zo.

Ondanks dat dat voor mij (twee keer) een ervaring was die ik liever niet wil hebben, is het fijn te weten dat er licht is aan het eind van het leven en dat het een rustig en vredig gevoel geeft. Hoop dat jij dat ook zo hebt ervaren.

Rust zacht lieve Jody! Bedankt voor de mooie jaren die jij in ons leven was.

xoxo
Marjolein

Krijgen, het is zo leuk

Ja, toch?
Toen ik met mijn dinnetje Rosaly en mijn schoonmoeder de KreaDoe bezocht deed ik mee aan de wedstrijd van Edding.
Helaas kreeg ik een mailtje met de mededeling dat ik niet gewonnen had.
Verder in het mailtje stond een link voor we em enquête.  Normaal doe ik niet mee aan dat soort dingen, maar deze vulde ik wel in.

En half december plofte er een envelop op de mat.

image

Met een leuke set gel pennen erin.

Fijne maandag allemaal

xoxo
Marjolein

Herinneringen

Het ophalen van herinneringen, heerlijk vind ik het.
Zo fijn om herinneringen van vroeger te hebben.
Maar ik wil ze niet vergeten. Daarom ga ik een project bedenken waar ik al mijn herinneringen in kan bewaren, geschreven.
Gewoon voor de leuk, en om al die 100den pennen eindelijk eens leeg te schrijven, en om eens fijn terug te lezen en terug te dromen als ik in het verzorgingshuis zit.

*op to-do-list Herinneringen-boek/project maken*