Category Archives: Zwanger

Jij

liefde

In het tweede deel van 2000 liep jij stage en ik werkte er al.
Net als ik kwam jij met de trein aan en moest je ook met de bus naar je stageplek. Mijn werkplek was er tegenover.

De reis in de bus terug naar het station, was voor mij een kleine 20 minuten rust. Even geen telefoon, even geen mesen die hun wachtwoord kwijt waren, geen papierjams. Even niets.
De bus was een moment van rust. Tot jij kwam stage lopen op het terrein, samen met klasgenoten.
Het was rumoerig in de bus. Geen rust meer.

Eerst vond ik je een vervelend mannetje, of eigenlijk was je nog een jongetje πŸ˜‰
Jij praatte veel, jij verstoorde mijn rustmoment.

Uit de bus, de trein in. Op het station waar ik moest uitstappen, stapte ik uit en stapte op mijn fiets om nog 12 kilometer naar huis te fietsen. Door weer en wind. Want met de bus, dat was op die tijden geen optie. De bus reed ook niet zovaak als dat bij jou op “jouw” station wel was. Ik woonde niet in de stad. Maar in een dorpje, waarvan jij het bestaan niet wist.

Weken gingen voorbij en ik begon aan jou te wennen. Het was eigenlijk wel gezellig dat geouwehoer in de bus.
We wachten samen op de bus aan het eind van de werkdag. We stapten samen op de trein. We wisselden af en toe wat woorden.

Het eind van het jaar naderde en mijn collega zei ik wens voor Sinterklaas een leuke vriend voor jou.

Vanuit de organisatie waarvoor ik werkte en waar jij stage liep werd een kerstlunch georganiseerd. Ik zag dat niet zitten en jij ook niet. Waarop jij mij “verplichtte” mee te gaan naar Hoorn. Jij zou met de auto komen ipv met de trein. Ik stemde in, vanuit Hoorn kon ik ook naar huis komen met de trein. Dus wat heb ik te verliezen.
Jij kocht in Hoorn kerstcadeautjes want dat moest je nog halen.

We dronken bij V&D warme chocolademelk en we hadden er iets bij, iets…weet niet meer wat. In ieder geval iets met een kiwi. En die kiwi smeet je bij de V&D uit het raam want die wilde je niet.

*****iets met vonk*****

Lachen was het! En we hebben veel gelachen. Niet alleen daarom, maar ook om mijn opmerking of je vooraf of achteraf wilde betalen.

Qua humor zaten we op een lijn, (en zitten we nog).

Jij bracht mij naar huis, jij dacht waar kom ik terecht? Over een smalle dijk. Je droomde over een boerderij met een schuur waar je lekker zou kunnen sleutelen aan auto’s. Helaas die droom werd geen werkelijkheid. We reden “mijn” dorpje binnen en helaas het was een hoekhuis.

Ik voelde mij op mijn gemak bij jou en kon mezelf zijn. En die vonk….ja….
Uhm…ja…uh ik ga maar eens. Ik zoende je en jij zoende terug.

Die zaterdag kwam je met een aantal van je vrienden naar het cafΓ© waar ik iedere zaterdag heen zin. Die zaterdag is een van de laatste zaterdagen in mijn kroeg geworden.

Jij en ik! Ik en jij!

Ik hou van je!

xoxo
Mrs. W.

p.s vooraf of achteraf betalen ging over het betaald parkeren πŸ˜‰

Vreugde, verdriet, geluk, liefde

Vorige maand werd grote broer alweer 5 jaar!
Nog als de dag van gister weet ik hoe ik me voelde dat mijn mooie mannetje in het ziekenhuis op mijn buik/borst werd gelegd.
Wat een gevoel is dat zeg. Ondanks dat de bevalling een hel was, maakte dat kleine lijfje op mijn huid het waard om die pijn te doorstaan.
rp_tim-300x200.jpg
*hier was grote broer een paar dagen oud*

Nu is hij een hele vent, 5 jaar, zit alweer in groep 2 en gaat met veel plezier naar school.
Het liefst op de fiets πŸ™‚ En natuurlijk heel hard racen dan, want dat kan mamma niet zo goed :p

Binnenkort ook op zwemles….waar is mijn baby-tje gebleven? hihihi

Mamma…grote broer is nu een grote jongen.

Maar ook kleine broer was jarig! 2 jaar alweer, werd mijn andere knappe kereltje!
Wat gaat de tijd snel.

bas
*hier was kleine broer een paar dagen oud*

Hier had hij nog last van zijn nekje, maar gelukkig hebben pappa en mamma hun gevoel gevolgd en na een bezoekje aan de osteopaat is kleine broer een heel andere mannetje geworden.

Een blij mannetje, een boefje, een barrel. Kleine broer doet vooral ook dingen die grote broer nooit deed. Kastjes openmaken, overal bovenop klimmen. We hebben onze handen vol aan kleine broer, maar hij is zo leuk, lief en grappig dat je dat snel weer vergeet.

Ben een heel gelukkige moeder van en vrouw van. Heb een super gezinnetje. *trotse lach op gezicht*
Want ondanks de narigheid hebben we het allemaal goed doorstaan.

Zelf nog wel hard aan het werk met mezelf, want zoals zo vele tegen ons zeggen, het is niet niets. Verwerken van het alles kost tijd. De paniekaanvallen worden minder, maar we zijn er nog lang niet.

20 september was “mijn dag” de dag waarop ik twee jaar geleden wakker werd en kon eindelijk aan mijn familie en vrienden kon laten zien dat er “niets” met me aan de hand was.
Net als vorig jaar plande we weer een dag vol leuke dingen! Want je moet het leven vieren! Niet uitstellen, want straks ben je misschien wel te laat.

Op die dag werd goed duidelijk hoe je darmen reageren op je pysche. Ik heb dus regelmatig op de WC gezeten op mijn dag. Ik baalde hier ontzettend van.

De tranen vloeien nog regelmatig in grote hoeveelheid, maar geluk en liefde voeren de boventoon! We staan er positief in en we gaan er met zijn allen voor.

xoxo
Mrs. W.

Mijn spiegelbeeld en ik……

Wat heerlijk dit weer! Wat heerlijk dat je zonder jas ‘s middags in het zonnetje aan een kop thee je gedachten de vrije loop kan laten gaan.
Dagdromen in het zonnetje in de tuin.
Heerlijk!!!!

Maar met dit mooie weer kan ik natuurlijk niet met lange mouwen in de tuin gaan zitten. Heb het al niet zo op warmte (zo loop ik het liefst heel het jaar op blote voeten)….en dus moet ik er aan geloven.
Vol goede moed sjok ik de trap op…op weg naar mijn kledingkast (die ik overigens nodig eens moet opruimen).
Met een zwaai gooi ik de deur open, vang het een en ander op.
En dan….plof ik op bed.
OH JA!!!! Ik hou niet van shoppen! Voor mijn mannen is het dat het moet.
Maar voor mezelf?? Nee dank je.
Wat resulteert in een kledingkast met weinig keuze….en veel kleding die eigenlijk al in de zak voor de textielbak had moeten zitten….

Ik hield er al niet van, maar nu helemaal niet meer. En waarom? Mijn spiegelbeeld, een pashokje, andere vrouwen in de paskamers (uitspraken als: “dat staat je echt heel leuk” PLEASE GO AWAY!!!!!)…….Nee aan mij niet besteed…..
Maar soms moet je…dan kun je er niet onderuit. Binnenkort moet ik de moed maar weer eens bij elkaar rapen.
Mijn spijkerbroeken zijn te groot….heb hooguit 4 zomerse shirts…..
Dus mijn garderobe heeft echt nieuwe input nodig.

Maar oh oh mijn spiegelbeeld. En in een pashokje zijn toch minimaal 2 spiegels.
Waarom problemen met mijn spiegelbeeld? Nou….iets met gewicht. …iets te veel (zou er graag 25 kilo af willen hebben) en een buik en vooral het vel daarvan. Twee zwangerschappen en ziekenhuisverblijf hebben niet echt goed gedaan aan de elasticiteit daarvan. Zonder steunende en corrigerende ondermode ben ik nergens.
En nu met de mooie warme dagen kan ik je vertellen dat ik daar helemaal niet blij mee ben.
Dus de knop moet weer om……maar psychisch gaat dat niet en daar baal ik best wel veel van. Nu kun je denken of zeggen waar een wil is is een weg maar in mijn geval gaat dat niet op. Want nu ik dit bericht tik is net natuurlijk niet de eerste keer dat ik hier tegenaan loop. Nee hoor! Heb namelijk nogal wat spiegels in huis en bij elke denk ik aan dat spiegelbeeld. Dat spiegelbeeld wat ik heel graag anders wil zien. Heel graag wil veranderen, maar dat gaat mij heel veel bloed, zweet en tranen vooral heel veel tranen kosten.

Keep you posted.

xoxo
Marjolein

Hoe gaat het nu met? + terugblik 2012

Ja, tijd voor een persoonlijke update.
Want hoe gaat het nu? Het gaat goed! Ben weer twee ochtenden in de week aan het werk en het voelt heel fijn om weer op kantoor te zijn (kan ook niet anders met zulke fijne collega’s. Ja, ik mag mijn handjes dichtknijpen). Samen met mijn leidinggevende heb ik zelf een reΓ―ntegratie-plan opgesteld om zo weer rustig opbouwend naar mijn 3 dagen per week te komen.
Zoals het plan aangeeft zal ik half maart weer volledig aan de slag zijn.
Mijn vermoeidheid word minder, mijn spierkracht neemt weer toe πŸ™‚ Heerlijk om ook Tim op te kunnen tillen! Maar ook die pot jam kan ik zelf weer open krijgen.
Als ik heel moe ben voel ik het wel direct in mijn benen, ook merk ik het aan mijn lijf als ik onvoldoende gedronken heb.
Maar het gaat goed! Ben gelukkig!

Wel heb ik er soms wat moeite mee dat mensen mij af willen remmen. Doe rustig aan, neem je tijd, doe niets overhaast, pas je op straks krijg je een terug val. Lieve allemaal, ik doe rustig aan. In mijn hoofd wil ik veel meer. Wil ik al langer werken, wil ik al meer ondernemen met m’n gezin, maar ik hou m’n voet op de rem.
Ben me er heel goed van bewust dat ik na (nu bijna 4 maanden) een tijd van allemaal maar positieve dingen een terugval zou kunnen krijgen.

Bij de controle bij de Nefroloog in december was het allemaal goed, ze waren alleen vergeten een kruisje te zetten voor een buisje bloed voor het bepalen van mijn HB. Dus die doen we in januari πŸ˜‰
Mijn nieren “doen” het nu voor 53%. Of dit nog beter gaat worden weet ik niet, we waren nogal overdonderd door het goede nieuws dat we niet doorgevraagd hebben. Begin februari moet ik weer terug voor controle en als het dan nog steeds zo goed is, kunnen de volgende controles bij de huisarts gedaan worden.

Eerlijk gezegd vind ik het allemaal wat snel gaan. Zo lig je bij elkaar opgeteld een maand in het ziekenhuis en heb je alle specialismes om je bed gehad en zo’n 4 maanden later ga je alleen nog een keer op controle bij de Nefroloog omdat de rest allemaal goed gaat en geen noodzaak in vervolgcontroles zien. Natuurlijk bel ik indien ik twijfel over het een of ander. Maar toch vind ik het allemaal snel gaan. Is het normaal dat de nacontroles zo kort zijn? B.v. na een hartstilstand? De tijd zal het leren.

Met Bas gaat het goed, na een tijdje fysiotherapie gehad te hebben voor zijn voorkeurshouding en na een bezoek aan een osteopaat is hij heel erg veranderd. Gelukkig is je gevoel toch meestal goed.
We gaan voor de zekerheid nog een keer terug naar de osteopaat, gewoon nog even nakijken.
Tim is een super grote broer! Hij doet het heel goed, wij zijn erg trots op hem hoe hij alles doet na alles wat hij heeft meegemaakt, Dennis heeft hem aldoor meegenomen naar het ziekenhuis. Bas krijgt heel veel kusjes en knuffels van hem. Het is ook zijn baby en niet die van ons πŸ˜‰

Den is ook langzaam aan weer aan het werk, ben super trots op hem! Mijn man, de pappa van mijn jongens.
We maken tijd voor elkaar en dat is goed! Het bied de solide basis die kinderen nodig hebben, althans dat is onze mening. We willen ongeveer een keer per maand samen een avond/middag weg om ook tijd met elkaar te hebben zonder de kinderen.

Volgende week vrijdag gaan we naar de Vrienden van Amstel in Ahoy, samen met hele goede vrienden van ons. Wat een heerlijk vooruitzicht.

terugblik 2012
Ik wilde geen terugblik doen, want dat is zo standaard, iedereen doet het. Waarom zou ik het dan ook doen? Zou iemand het lezen?
En toch voel het goed om even terug te kijken op het jaar dat vol emoties zat, van hele blijde emoties tot hele verdrietige.
2012 een jaar waarin er mensen in mijn leven kwamen, mensen die ik in mijn hart sloot, mensen van wie ik meer ben gaan houden, mensen waar ik heel veel respect voor heb, voor de wijze waarop zij in het leven staan en doorgaan.
Maar ook verlieten mensen mijn leven, door verschil van mening, andere interesses, maar ook waren er mensen die mijn leven nog helemaal niet moesten verlaten. In het bijzonder de opa van Dennis. Hoe blij was hij dat er nog een Wobbema bij kwam. Helaas heeft opa Bas niet mogen ontmoeten.

2012 heeft mij geleerd meer van het leven te genieten en vooral eruit te halen wat erin zit.
2012 heeft mij geleerd dat vriendschap heel kwetsbaar kan zijn maar ook heel sterk.
Tijdens mijn verblijf in het ziekenhuis heb ik ingezien hoe belangrijk het is om vrienden te hebben, dat sommige mensen die zich je vrienden noemen dat eigenlijk helemaal niet zijn.
Maar de vriendschappen waar ik nooit over heb getwijfeld, blijken vriendschappen te zijn die alles kunnen doorstaan; blijdschap, verdriet en noem de rest allemaal maar op. Ze zijn me dierbaar.

Ook werd in 2012 bijzonder goed duidelijk dat de uitdrukking; beter een goede buur, dan een verre vriend absoluut waar is. Zonder al onze lieve buren was het allemaal een stuk zwaarder geweest, zowel voor ons als voor onze ouders en verdere familie. Zij hebben ons geholpen waar zij konden. Verhuizen daar denken wij niet aan.

In 2012 leerde ik ook dat social-media-vrienschappen meer zijn dan alleen maar berichtjes van o.a. 140 karakters.

Maar 2012 maakte mij voor de tweede keer moeder, moeder van nog zo’n mooi jongetje. Weer dacht ik dat het haast niet mogelijk was om van nog een persoon zoveel te houden als dat ik doe van Dennis en van Tim…..maar mijn hart maakte er gewoon een kamertje liefde bij πŸ™‚

2012 maakte mij ook kwetsbaarder, emotioneler, gevoeliger en maakte van mij niet meer zo’n gesloten boek. Praten deed ik eigenlijk niet, was meer een binnenvetter.
Maar door alles wat ik heb meegemaakt wil ik niet meer alleen mijn emoties & problemen verwerken. Dat kan niet, daar heb ik mensen bij nodig. Niet alleen mijn man, ouders, schoonouders, maar ook professionele hulp. Gelukkig is deze hulp voor handen en heb ik daar gebruik van gemaakt.
Praten is nog steeds niet mijn sterkste punt, maar het gaat steeds beter.

2012 het jaar dat ik nooit zal vergeten, 2012 het einde en het nieuwe begin
Laat 2013 een geweldig jaar zijn!

xoxo
Mar

Weer tijd voor Blog-Candy!!!!! Wanneer wordt mijn tweede krummel geboren???

Vorig jaar werd ik 30 en vond ik het super leuk om een blogcandy weg te geven.
Nu ik bijna met zwangerschapsverlof ga….vond ik ook dit een leuke gelegenheid om weer eens een Blog-Candy weg te geven.

Wanneer wordt mijn tweede krummel geboren???

Het wordt een leuke candy met leuke crea-dingen erin, waaronder een persoonlijke stempel!
Mijn verjaardagscandy werd gewonnen door Tamara.
Voor haar maakte ik de volgende stempel πŸ™‚

Zelf gebruik ik deze stempel πŸ™‚

Wat moet je doen om kans te maken op deze candy??
Geen moeilijke dingen, zoals volger worden op m’n blog (is natuurlijk wel leuk!!!! :D) …gewoon even het formulier invullen met de antwoorden πŸ™‚
Verder niets….

Blog Candy gesloten….nu afwachten πŸ™‚

Om het schatten van de geboortedatum iets te vergemakkelijken….zal ik jullie een beetje info geven πŸ™‚
Ik ben officieel uitgerekend op 17 september πŸ˜€
Tijdens de echo afgelopen vrijdag bleek dat het brusje van mijn Krummel groot is, brusje heeft de maten van een kindje dat 3 weken ouder is.
13 augustus moet ik weer terug voor een groeiecho, mocht er dan nog steeds zo’n groot verschil zijn wordt ik overgedragen een de gynaecoloog. Krummel was bijna 9 pond en ze willen me sowieso niet overtijd laten lopen. Ze gaan het dan waarschijnlijk eerder halen.

Over het geslacht doe ik geen uitspraak. Jullie mogen lekker raden πŸ™‚

De laatste dag van insturen is 31 augustus 2012.
Degene die er het juist heeft of er het dichts bij is wint de candy πŸ™‚

Ben heel benieuwd naar jullie antwoorden πŸ™‚
Veel succes!!!

Liefs,
Marjolein

Begin nesteldrang

Volgens mij begint het te komen……..Nesteldrang.
Of nou ja….eigenlijk…..het is er gewoon. Alles moet opgeruimd en netjes en schoon.
Blij dat ik gisteravond nog even een klein uurtje onkruid heb staan trekken in de tuin. Want dat kon ECHT niet maar. Stond bijna knie-hoog. Maar dat is klaar.
En nu komt de regen met bakken naar beneden. Terwijl ik op Twitter tweets voorbij zien komen over buiten spelen, freubelen in de tuin. Zit ik binnen, op zolder, naar de regen op het zolderraam te luisteren….En nee niet zachtjes…zoals Rob de Nijs zingt in het nummer:

Ritme van de regen

Maar Jet heeft zojuist een beetje zon over de Afsluitdijk geblazen dus ik ga zo buiten staan om het met open armen te ontvangen πŸ™‚

Maar goed terug naar m’n Nesteldrang. Mijn mannen zijn de deur uit, dus ik wilde aan de freubel.
Maar dan staan er onder mijn beeldscherm twee mandjes…..deze:

Ja, dat kan dus niet hΓ¨……dat moet ik dan eerst opruimen……
Tijdens het opruimen van die mandjes vond ik dit:

Toch leuk dat opruimen! En die munt vind ik nog steeds mooi πŸ™‚

Maar nu dan resultaat (terwijl er weer een schip zure appelen op mijn zolderraam geleegd wordt):

Als ik dan ga scrappen….kan mijn toetsenbord op de mandjes liggen, zodat ik mijn A2 mat vrij heb om te scrappen….

Wat ik wel weer grappig vind is, dat als ik mijn dubbelzijdig tape niet kan vinden gewoon een nieuwe rol pak….met als resultaat:

Voorlopig dus mandjes leeg en overzichtelijk houden….zodat ik eerst deze rollen gebruik πŸ™‚

Ik ga nog even hopen op het zonnetje…..en aan de freubel….

Fijne zondag!

xoxo
Marjolein

Nog niets te zien…….

Nog niets te zien
maar wel aanwezig.
Hoe zal je er uitzien
dat houdt mij bezig.
Alles moet nog groeien
je bent nog zo klein.
Ik weet nog niet
of jij een jongen of een meisje zal zijn.
Nog geen besef
van dag en nacht.
Maar dat geeft niets
want mama houdt de wacht.
Blijf maar veilig binnen
want snel genoeg zal het avontuur voor jou beginnen.

Wat is het stil hier hè?!

Ja, dat vind ik ook hoor!
Wil van alles, maar toch ben ik heel creatief bezig hoor al een aantal maanden πŸ™‚
hihi
Wat ben je aan het maken dan???? zul je je wel afvragen??
Nou…..

Krummel krijgt een broertje of zusje……
Dus ik ben druk met moe zijn, misselijk zijn en al die k** kwaaltjes die erbij horen.

Hoop snel weer wat creatiefs te kunnen delen met jullie!!!

XOXO
Mar