…waarom

Hier kun je deel 1 lezen.

Compleet verslagen verlaat ik het klaslokaal van grote broer en jouw meisje.
In elke hand een van mijn jongens. Gebroken, kwetsbaar, intens verdrietig, loop ik naar de auto. Mijn jongens stappen in.
Ik check 20 keer of hun gordels vast zitten.
We rijden naar huis. Smeer hun brood, crackers, schenk drinken in.
Ik sta stil, maar de wereld draait door.

Samen met de juffen en de directrice wordt er als de klasgenootjes van jouw meisje naar school gaan gepraat.
Ik bel mijn moeder, of ik kleine broer daar heen mag brengen, zodat ik in de klas kan zijn.
We eten ons brood op en stappen in de auto. Bij oma stapt kleine broer uit en begint meteen te spelen met het speelgoed.

Grote broer en ik stappen in de auto. Onderweg naar school zegt grote broer: “Mam? Jij was ook bijna dood toen mijn broertje nog maar net een baby was hรจ?”
PATS! Ik ben weer op de wereld. Heb ik het nou goed verstaan wat hij zei?
Maar de blik op zijn gezicht verteld dat het inderdaad dat was.
Antwoord geven op de vraag hoef ik niet, want er rijd een hele grote tractor in het weiland. “Kijk mam!” We praten verder over wat de tractor op het land doet.
Maar de zin van mijn 6 jarige dringt door, door tot op het bot. Kippenvel krijg ik van onder tot boven.

We gaan naar school, en school biedt alle handvatten voor de kinderen die vragen hebben. Ze nemen de tijd en er wordt aandacht besteed aan jouw overlijden.
Die middag appt je zus, dat je meisje heerlijk aan het spelen is en het niet lijkt te beseffen.
Gelukkig maar denk ik, er komt nog zoveel verdriet en zoveel gemis.

Ik haal grote broer uit school die middag. Het is stil op het schoolplein, er wordt gepraat. Het is een schok en die raakt iedereen. Het verbroederd. We reflecteren het op onszelf.
Voor mij heel lastig, ik heb twee keer het licht mogen zien. Mij hebben ze terug kunnen halen, voor jou was het vanmorgen te laat. Ik voel emoties opkomen.
Dan besluit ik dat er een bloemstuk moet komen namens jouw meisje haar klas. Ik opper het bij een aantal moeders en die stemmen in. Vanavond ga ik een mail sturen naar alle ouders van de klas.
De directrice stel ik op de hoogte. Dan gaan we naar huis.
Bij grote broer komen er veel vragen en soms wat harde conclusies. Die conslusies raken me enorm.
Je meisje kan nooit meer met jou knuffelen, zegt hij. Maar ze kunnen ook nooit meer samen ergens een broodje eten mam, of een cadeautje kopen of samen knutselen of koken. Mam het is echt helemaal niet leuk voor mijn vriendinnetje.

Ik open mijn galerij op mijn telefoon en zoek naar de foto van grote broer zijn verjaardagspartijtje. Daar is hij de foto van jouw blije meisje. Die wilde dat ik een foto van haar maakte voor jou. Ik maakte hem en stuurde hem direct naar jou. Je was er zo blij mee, want ze wil eigenlijk nooit op de foto….

2015-10-05 16.11.33

Dan komt hij binnen, waarom heb ik gister die foto niet gemaakt? Gister toen onze kindjes bijna klaar waren met hun woensdagochtend op school, zat je op je meisje te wachten. Samen met de hond zat je op de twee stelcon platen bij de “skate-baan”. Ik kwam aanfietsen en zei, wat zitten jullie mooi! Kan er wel een foto van maken. Nee, zei jij nog ik met mijn lamme arm. Doe maar niet. Het was zo’n mooi plaatje. Had hem zo graag willen nemen.
Nu fiets ik er voorbij….dat plekje….leeg…en er zal nooit meer een moment komen dat ik die foto wel kan nemen.

De reacties op mijn mail van het bloemstuk zijn stuk voor stuk hele fijne mails, een moeder van een klasgenootje vraag ik of zij het wil maken. Ze wil het graag doen.

Mijn gedachten zijn vaak bij jouw man en jouw meisje. Het verdriet wat ik voel is niet te omschrijven. Bij jouw gezin gebeurd waar ik zo hard voor heb moeten vechten het niet te laten gebeuren. Waarom bij jou? Waarom bij mijn maatje, mijn vriendinnetje?

In de dagen die volgen vallen er dingen op zijn plek, maar worden er ook dingen gepost op bv Facebook worden er dingen gezegd die jij gelukkig niet meer hoeft te lezen of te horen.
Mensen die ineens heel close met je zijn, terwijl ik van jou en je zus heel andere dingen hoorde. Het raakt me.
Want waarom doen die mensen dit? Waarom hadden ze je nu allemaal willen bellen of je nog heel veel willen zeggen of willen vragen?
Waarom? Door mijn ervaring van 3 jaar geleden, weet ik dat je niet moet wachten. Vandaag is, maar morgen is niet beloofd.

Wij zouden nog liters koffie drinken en wat had je een zin in de vakantie met je moeder. Helaas voor jou geen vakantie en drink ik nu koffie alleen. Net als al die mensen voor wie je zoveel hebt betekend.

Vrijdagochtend hoorde ik op het nieuws, dat vanwege de mist er vluchten gecancelled waren. Er kwam een glimlach op mijn gezicht. Wat dacht je vriendinnetje? Ik niet, zij ook niet? Natuurlijk weet ik dat jij die mist niet hebt veroorzaakt, maar op dat moment vond ik de symboliek zo mooi dat het mij een glimlacht gaf, een warm gevoel. En weet je als je het wel kon? Je hebt gelijk!

Maandagavond heb ik het bloemstuk opgehaald voor je. Oh wat wat het mooi en wat rook het lekker. Maandagmorgen hadden alle kindjes uit onze kids hun klas nu namen op een mooi lint gezet. Wat mooi. Dinsdagochtend breng ik het bloemstuk naar je man, je zus had gezegd, je mag nog even afscheid nemen als je dat wilt. Op de app had ik gezegd, dat wil ik graag. Maar met het bloemstuk in mijn handen bij je man vloog alles me aan. Zei hem dat we er met de klas zouden staan, de erehaag zoals je familie had gevraagd als jij aan je laatste reis zou beginnen.
Ik loop naar huis door de steegjes heen.
Verdriet en angst nemen het over. Waarom moet de man van mijn maatje dit overkomen, waarom is het vriendinnetje van mijn grote vriend haar mamma verloren. Waarom is het zo oneerlijk?
Je zus belt waar ik ben en dat ik even terug moet lopen, ik zeg haar dat het me aanvloog. Ik weet het even niet meer.
Na een telefoongesprek met Mr. W. bel ik je zus op, dat ik toch nog even bij je wil zijn. Nog even, voordat je echt gaat.

Je zus verteld met dat je man het bloemstuk mooi vind en dat het zo lekker ruikt. Ben erg blij dat te horen. Als ik bij jou kom ligt het stuk al bij je.

Samen met je zus ben ik bij je geweest, ben haar dankbaar dat ik nog even bij je mocht zijn. Natuurlijk hoopte ik, tegen beter weten in, dat je wakker zou worden. Maar tijdens het gesprek met je zus begon ik er vrede mee te krijgen. Je hart heeft hard en lang genoeg geknokt. Oh meis wat was je mooi en zo mooi houd ik je in mijn herinneringen vast.

Woensdagochtend 9.30 uur ga ik met Mr. W. naar school om samen met de klas van onze kinderen en de klas van jouw neefje een ere haag te maken. De auto komt de hoek om en daar loopt ze voor de auto! Jouw meisje! Samen met haar neef en een mevrouw van de uitvaartonderneming. De kinderen zwaaien…….Daag

Samen met Mr. W en grote broer ben ik aanwezig bij jouw uitvaart. Samen met mij nog heel veel mensen die allemaal, ieder op hun eigen manier, het geluk hebben gehad jou in hun leven te hebben mogen ontmoeten, leren kennen, tijd hebben door mogen brengen met jou.
Mooie muziek, mooie toespraken, mooie foto’s. Het is hartverwamend dat er zoveel mensen zijn waarop jouw familie kan steunen in de loodzware tijd die nog komen gaat.

Lief vriendinnetje, woorden kunnen niet uitdrukken hoe blij ik ben dat ik je gekend heb en dat jij mijn maatje, mijn vriendinnetje was.
Woorden kunnen niet uitdrukken hoeveel verdriet ik heb.
Maar ik zal op je meisje passen, zoals we zeiden als jij werkte. De afspraak maakte we al snel toen onze kids in groep 1 zaten. Als jij zou werken zou ik een oogje in het zeil houden, als ik er niet was zou jij op mijn jongentje passen. Een afspraak die we grappend maakten, want we moesten immers nog tot groep 8 en misschien nog wel langer met elkaar door zo’n deur van het klaslokaal. En wat was er fijner om dat met iemand te doen waarmee je op heel veel vlakken gewoon een klik had. Niet veel woorden nodig had.

Dat deze afspraak nu een stuk zwaarder is geworden, maakt niet uit. Ik hou een oogje in het zeil. Afgesproken is afgesproken.

Als laatste hoop ik, dat je net als ik het twee keer heb mogen ervaren, het leven uit bent gegaan naar het licht zonder pijn en zonder zorgen.
(voor degene die nog nooit in zo’n situatie zijn geweest, hou alsjeblieft je commentaar voor je. Hoop dat je nooit in die situatie komt en het na kunt vertellen).

Ik gedachten en in mijn hart neem ik je mee.

Maatje, vriendinnetje, lieverd, rust zacht.

Hele dikke knuffel,
Mrs. W

Dag maatje…..dag vriendinnetje….dag lieverd.

Donderdagochtend. Ik hoor een sirene, dichtbij. Ik schrik ervan wakker, wat zal het zijn.
Puur uit automatisme open ik p2000.nl en zie de straatnaam. Reanimatie staat erbij. Snel klik in de browser op mijn smartphone weg.
Reanimatie, ik wil het niet lezen.

Het is bij jou in de straat. Twijfel slaat toe, zal ik je een apje sturen. Zoals we vaak doen ‘s ochtends. Kids niet lekker, moesten ze nou iets mee naar school. Dat soort dingen appte we vaak.
Ik besluit je niet te appen. Straks is het je buurvrouw of misschien iets verder in de straat.

Het normale ochtendritueel speelt zich af in huize W. jongens wassen en in de kleren, brood smeren, tas voor school inpakken.
Zal ik haar nou appen? Het liet me niet los, maar ik appte niet.

Op naar school, met de auto want nadat grote broer op school zat moest ik kleine broer nog naar school brengen. Bij het uitstappen uit de auto voelt het niet goed, ik zie je kleine meisje niet op het schoolplein. Zie jouw fiets niet staan. Mijn hoofd maalt verder, misschien komt de buurvrouw je meisje naar school brengen. De pijn in je arm is misschien te erg en het gaat gewoon niet. Mijn ogen speuren over het schoolplein. Jij bent er niet, maar de buurvrouw ook niet.
We gaan de klas in, ik doe de beker en het koekje in de bak. Nog steeds zie ik je kleine meisje niet.
Het voelt niet goed.

Geef grote broer een kus en zeg hem tot straks lieverd.
Op naar de auto met kleine broer want die moet ook naar school. Ik zet hem in de auto en doe zijn gordel om. “Kom op mam, we gaan naar school” zegt hij misschien wel 30 keer. Maar ik sta naast de auto met open portier. 10 minuten wacht ik….want waar ben jij? Waar is je meisje. Toch besluit ik de auto in te stappen en naar de school van kleine broer te rijden. Na een vluchtig afscheid stap ik in de auto naar huis.
Ruim de ontbijttafel af…..

****Pling*****
zegt mijn telefoon, ik hoop dat jij het bent op de app.
Het is je zus.
4 woorden branden zich in mijn scherm. Geen 10 seconden later belt je zus mij.
Ik breek, ik huil, ik…..

Je bent er niet meer. Je zus belt mij om te zeggen dat je bent overleden.
Gedachten vliegen door mijn hoofd, beelden razen aan mij voorbij, herinneringen komen en gaan.
Ze belde mij omdat ze vond dat ik van haar moest horen en niet straks op het schoolplein, je had het vaak over mij. Ik moest het weten.
Dankbaar ben ik je zus, dat ze mij gebeld heeft. Gelukkig hoorde ik het van haar en niet als vele anderen die het hoorde op het schoolplein.

Shakend belt ik Mr. W. ik kom niet uit mijn woorden. Waarom? Hoe? Wat? Godverdomme! Fuck!!! Ik vloek en tier door het huilen heen.
Waarom mijn maatje, mijn vriendinnetje! Waarom?
Mr. W. is aan het werk. Ik hang op en stap in de auto. In de auto op weg naar mijn moeder, op weg naar de schouder waar ik altijd op kan leunen.
Mam, mijn maatje, mijn vriendinnetje, ze is niet meer.
Samen huilen we, voelen het verdriet van onszelf, maar ook van je man, je kleine meisje en al je familie, vrienden, buren, kennissen.

Als ik thuis ben, bel ik de school van kleine broer of ik hem eerder mag halen. Ik haal hem een kwartier eerder op en rij naar het schoolplein. Op het schoolplein, worden de ouders van onze groep naar binnen gehaald. De directrice en een kleuterjuf staan buiten, ik vertel hen dat ik het droevige nieuws al heb gehoord. Binnen staan ouders, die hopen dat het niet ernstigs is…..helaas is het wel ernstig, zeer ernstig.

We gaan de klas van onze kindjes in, samen met de juffen en de directrice vertellen we het nieuws ๐Ÿ™

einde deel 1.

Mrs. W.

deel 2

Zomer

Heerlijk dat het gister en vandaag weer een beetje aangenamer was qua temperatuur.
Warmte vind ik prima hoor, maar niet als ik nog heel veel moet doen.

Maar goed het is zomer hรจ dus daar hoort warmte bij.

Voor mij begint de zomer als ik aardbeien uit de tuin van mijn opa en oma heb gegeten.

image

Die zijn zo lekker.

Grote en kleine broer hebben zich vorige week erg vermaakt in het zwembadje. Nu moeten ze even in het vakantieritme komen. Dat is wel raar zij hebben vakantie maar mamma ruimt nog steeds op en maakt schoon. Maar waarom moet pappa werken? Het is toch vakantie….allemaal lastige vragen zo aan het begin van 6 weken vakantie.

Genoeg plannen. Dus wij vermaken ons wel.

Jullie ook een hele fijne zomer.

xoxo
Mrs. W.

Verbazing #hollandskroon

Verbazing, maar ook teleurgesteld.
Stil was ik ervan.

Waarvan?

Ik bleef tweede paasdag bij mijn ouders eten. Zij wonen in het mooie dorpje Kolhorn.
Dorp is zeker een bezoekje waard. Misschien tijdens een van de Nachtmarkten? Maar op een mooie zomerse dag ook zeker leuk! Bij een van de horeca gelegenheden die het dorp rijk is even genieten van het zonnetje.
Geen probleem.

Maar bezoek het dorpsbos/park niet! Jeetje wat zonde! Toen ik op de lagere school zat plantte wij tijdens de Nationale Boomplant Dag bomen in het Kolhorn er bos.

Nu ligt het bos er verpauperd bij. Alsof gemeente Hollands Kroon het dorpsbos vergeten is.
Er staat menig dode boom. En straks staan de brandnetels weer meters hoog.

Van de zotten. Hollands Kroon u mag best wat meer tijd en geld steken in het Kolhorner Bos. Al die plannen die er zijn met de nieuwe haven van het pittoreske dorp. Daarbij moet u het bos niet vergeten.

Zelfs de wandelpaden die “vroeger” schelpenpaden waren, zijn veranderd in modderige prutpaadjes.
De gezaagde bomen liggen erbij alsof de klus nog niet af was. Maar dat er de afgelopen maanden ook niets aan gedaan is.

Het Kolhorner Bos, ondergeschoven kindje van de gemeente? Want het park in Winkel/Nieuwe Niedorp wordt een stuk beter onderhouden.

Al had ik persoonlijk het nieuwe fietspad naar de nieuwe Brede School een meter breder gemaakt. Of missen de borden eenrichtingsverkeer hier nog?

Ik ben teleurgesteld dat een gemeente die zo groot is geworden zoveel steken laat vallen.

De oproep om de perkjes en omgeving in de straat door de bewoners te laten onderhouden, prima. Maar om dat ook van het bos te verwachten….dat lijkt me toch niet de bedoeling?

Getekend,
bewoner Gemeente Hollands Kroon
aks Mrs. W.

Jij

liefde

In het tweede deel van 2000 liep jij stage en ik werkte er al.
Net als ik kwam jij met de trein aan en moest je ook met de bus naar je stageplek. Mijn werkplek was er tegenover.

De reis in de bus terug naar het station, was voor mij een kleine 20 minuten rust. Even geen telefoon, even geen mesen die hun wachtwoord kwijt waren, geen papierjams. Even niets.
De bus was een moment van rust. Tot jij kwam stage lopen op het terrein, samen met klasgenoten.
Het was rumoerig in de bus. Geen rust meer.

Eerst vond ik je een vervelend mannetje, of eigenlijk was je nog een jongetje ๐Ÿ˜‰
Jij praatte veel, jij verstoorde mijn rustmoment.

Uit de bus, de trein in. Op het station waar ik moest uitstappen, stapte ik uit en stapte op mijn fiets om nog 12 kilometer naar huis te fietsen. Door weer en wind. Want met de bus, dat was op die tijden geen optie. De bus reed ook niet zovaak als dat bij jou op “jouw” station wel was. Ik woonde niet in de stad. Maar in een dorpje, waarvan jij het bestaan niet wist.

Weken gingen voorbij en ik begon aan jou te wennen. Het was eigenlijk wel gezellig dat geouwehoer in de bus.
We wachten samen op de bus aan het eind van de werkdag. We stapten samen op de trein. We wisselden af en toe wat woorden.

Het eind van het jaar naderde en mijn collega zei ik wens voor Sinterklaas een leuke vriend voor jou.

Vanuit de organisatie waarvoor ik werkte en waar jij stage liep werd een kerstlunch georganiseerd. Ik zag dat niet zitten en jij ook niet. Waarop jij mij “verplichtte” mee te gaan naar Hoorn. Jij zou met de auto komen ipv met de trein. Ik stemde in, vanuit Hoorn kon ik ook naar huis komen met de trein. Dus wat heb ik te verliezen.
Jij kocht in Hoorn kerstcadeautjes want dat moest je nog halen.

We dronken bij V&D warme chocolademelk en we hadden er iets bij, iets…weet niet meer wat. In ieder geval iets met een kiwi. En die kiwi smeet je bij de V&D uit het raam want die wilde je niet.

*****iets met vonk*****

Lachen was het! En we hebben veel gelachen. Niet alleen daarom, maar ook om mijn opmerking of je vooraf of achteraf wilde betalen.

Qua humor zaten we op een lijn, (en zitten we nog).

Jij bracht mij naar huis, jij dacht waar kom ik terecht? Over een smalle dijk. Je droomde over een boerderij met een schuur waar je lekker zou kunnen sleutelen aan auto’s. Helaas die droom werd geen werkelijkheid. We reden “mijn” dorpje binnen en helaas het was een hoekhuis.

Ik voelde mij op mijn gemak bij jou en kon mezelf zijn. En die vonk….ja….
Uhm…ja…uh ik ga maar eens. Ik zoende je en jij zoende terug.

Die zaterdag kwam je met een aantal van je vrienden naar het cafรฉ waar ik iedere zaterdag heen zin. Die zaterdag is een van de laatste zaterdagen in mijn kroeg geworden.

Jij en ik! Ik en jij!

Ik hou van je!

xoxo
Mrs. W.

p.s vooraf of achteraf betalen ging over het betaald parkeren ๐Ÿ˜‰

2015…..change

image

2015 is nog geen week oud.
Goede voornemens lees ik op vele blogs die ik volg.
Mooie doelen voor het mooie nieuwe jaar.
Inspirerende teksten die je aan het denken zetten.

Dus heb de dagen die 2015 oud is ook eens nagedacht.

Goede voornemens wil ik het eigenlijk niet noemen.

Wil het een verandering in de manier van leven noemen. Ik wil veranderen in degene die ik WIL zijn.
Mijn nare ervaring van een paar jaar geleden pak ik in, in de mooie en minder mooie herinneringen. Dat  pakje neem ik wel mee, mee in mijn rugtas die bij mij blijft.
Maar ik ga het een beetje loslaten.

Verandering  (of change) is het woord voor 2015. Verandering op vele verschillende vlakken. Mijn schouders gaan eronder, gaan.

Verbeter de wereld, begin bij jezelf gaat in deze echt wel op.

Enjoy life!
Maak er jouw 2015 van

xoxo
Mrs. W.

There’s no need to be…..

image

Fijne zondag

xoxo
Mrs. W

Frisse start

2015! What will this year bring?
Ik hoop een hoop vooruitgang! Maakt niet uit op welk gebied! Vooruitgang en niet alleen bij mijzelf maar ook verder dan alleen mijn eigen huisje.

Dit jaar ga ik dan ook vastleggen! Ik pak de draad van het spelen met papiertjes weer op!
Deze kast…
2015-01-02 20.56.42
die vol zit met allerlei papiertjes en wat er allemaal bij hoort om mijn PL te maken tot wat het is aan het eind van het jaar! Hopelijk geen weken achterstand e.d. gewoon lekker alles vastleggen, want zoals iedereen vergeten we teveel van de mooie dingen die we meemaken, zoals persoonlijk als in ons gezin.

PL, Project Life, voor degene die niet helemaal into het papier-spelen zijn.
Je kunt hier lezen wat het inhoudt.

Of ik mijn pagina’s ga delen op mijn blog weet ik nog niet….daar denk ik nog even over na.

Ik twijfelde al maanden of ik in 2015 wel zou gaan PL-en. Want ik heb al maanden niets gedaan….
Maar na het zien van onderstaand filmpje van Martine was ik overtuigd.
Ik MOET dit doen. DIT is leuk om over een paar jaar weer eens terug te kijken, of misschien wel halverwege al…of misschien wel volgende maand.
In ieder geval gaan we het doen. Camera in de aanslag om alles vast te leggen en de papiertjes e.d. liggen ook al te wachten.
Stiekem kan ik al niet meer wachten op een bezoekje te brengen aan scrapdelight! Even lekker nieuwe voorraad inslaan.
Misschien moest ik dat ritje maar eens plannen ๐Ÿ™‚ ๐Ÿ™‚

Oh ja…het filmpje van Martine!!!

Fijne zaterdag!

xoxo
Mrs. W.

Knock knock….

….ja 2015 staat klaar.
Staat te popelen om te beginnen.
Maar ik ben helemaal nog niet klaar met 2014. Of…..Twee maanden terug was ik er wel klaar mee. Hup klaar met 2014 genoeg ellende gezeik en gedonder gehad.
Maar de laatste twee maanden waren mooi, gezellig en leuk voor het grootste gedeelte.

Er komen de laatste dagen veel blogs online over voornemens en jaaroverzichten.

Ik dacht nee ik begin er niet aan. Waarom? Mijn surfplank op de golven van emoties ging vaker naar beneden dan naar boven. Dat is toch niet waar ik op terug wil kijken?

Was 2014 echt zo naar? Nee dat viel best mee. Samen met mijn gezin hebben we mooie en leuke dingen beleefd en ben ik trots op mezelf en op mijn mannen. Want mijn gezin is de basis. Mijn man en ik zijn de fundering van ons gezin. Samen zijn wij oersterk al meer dan 14 jaar. Samen gaan wij ervoor en zullen wij met alles wat we in ons hebben van 2015 een topjaar maken.

Samen met ons gezin, maar ook met onze familie en vrienden. Het leven daar gaan we van genieten. We gaan niet dromen maar doen!

Ik wens iedereen dan ook een 2015 waarin iedereen datgene krijgt waar hij/zij zich voor in zet.

Fijne jaarwisseling!

xoxo
Mrs. W.

Beetje stil

Jemig. Alweer zo lang terug dat ik hier mijn hersenspinsels heb gedeeld.

Laten we zeggen dat het druk is. Druk met van alles.

Zo ben ik weer heerlijk aan de hobby ๐Ÿ™‚

image

Glazen etsen :mrgreen: om maar even een voorbeeld te noemen. Zo leuk en het resultaat is top!

image

Maar ook een leuk verlicht lijstje maken is leuk!!!

Ik had even 5 dagen verplichte rust.

image

Iets met een scheve tegel op het trottoir. Gelukkig mocht ik het er, na overleg met de gipskamer, na 5 dagen zelf afknippen.

image

Ook ben ik maar weer eens verder gegaan met mijn granny stripe deken. Die lag maar te wachten en te wachten. Zo zonde.

image

Gister brachten we een bezoek aan Sinterklaas en zijn pieten. Kleine broer vond het erg leuk en speelde met directeur piet.

Al met al dus lekker druk.

xoxo
Mrs. W.